Λύματα...

 

Μέσα σε όλο το σκηνικό ταπείνωσης των Παλαιστινίων από το Ισραηλινό απαρτχάιντ έπεσε το μάτι μας και σε αυτό: Τις συστηματικές επιθέσεις και το ψέκασμα ανθρώπων, σπιτιών, γειτονιών με ένα δυσώδες υγρό. Στα αραβικά ονομάζεται «kharara», κυριολεκτικά «η αφόδευση», εξαιτίας της μυρωδιάς του. Στα αγγλικά, ονομάζεται «skunk water» (νερό του ασβού), λόγω της μυρωδιάς του ζώου. Το «νερό του ασβού» αναπτύχθηκε ως όπλο ελέγχου πλήθους από μια ισραηλινή εταιρεία που ονομάζεται Odortec.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC: Η εταιρεία υποστηρίζει ότι το «νερό του ασβού» είναι κατασκευασμένο από «100% συστατικά ποιότητας τροφίμων» και είναι «100% φιλικό προς το περιβάλλον – αβλαβές τόσο για τη φύση όσο και για τους ανθρώπους» και προσθέτει πως «η μυστική συνταγή περιλαμβάνει μαγιά, μπέικιν πάουντερ και νερό» και οι δυνάμεις ασφαλείας που χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο όπλο, ισχυρίζονται ότι είναι μη θανατηφόρο και μη τοξικό.

Αντιγράφουμε:

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του AlJAzeera, σε υψηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει θάνατο και όταν πυροδοτείται από κανόνι νερού, ψεκάζεται σε εξαιρετικά υψηλή πίεση, η οποία μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό ενώ ακόμα και μία μικρή δόση του συγκεκριμένου υγρού, αφήνει μυρωδιά στο δέρμα για μέρες. Σε ρούχα και σε κτίρια η δυσωδία μπορεί να διαρκέσει ακόμη περισσότερο. Οι ισραηλινές δυνάμεις δεν το χρησιμοποιούν μόνο για την καταστολή διαδηλώσεων, αλλά και ως ένα σκληρό εργαλείο συλλογικής τιμωρίας. Φορτηγά που φέρουν το υγρό, περνούν από παλαιστινιακές γειτονιές ψεκάζοντας κτίρια ως αντίποινα για κατοίκους της περιοχής που διαμαρτύρονται για την ισραηλινή κατοχή και το απαρτχάιντ. Ως αποτέλεσμα, οι επιχειρήσεις πρέπει να κλείσουν για μέρες και οι οικογένειες πρέπει να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα έως ότου εξαφανιστεί η δυσωδία.

Επιπλέον, σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων στο twitter, η αστυνομία, ψέκασε και αγορές τροφίμων με το εν λόγω υγρό, αναγκάζοντας τους Παλαιστίνιους να πετάξουν μεγάλες ποσότητες φρούτων και λαχανικών.

Πέρα από την πώληση του όπλου στην ισραηλινή κυβέρνηση, η Odortec, το εξάγει κιόλας. Συγκεκριμένα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρέχεται από την εταιρεία Mistral Security, η οποία προτείνει τη χρήση της σε «διέλευση συνόρων, διορθωτικές εγκαταστάσεις, διαδηλώσεις και καταλήψεις». Αρκετά αστυνομικά τμήματα το έχουν ήδη αγοράσει, συμπεριλαμβανομένου του Φέργκιουσον, στο Μιζούρι, μετά τις διαμαρτυρίες του 2015 κατά της αστυνομικής βίας και του ρατσισμού.

Το γεγονός ότι αυτό το όπλο της ισραηλινής εταιρείας κερδίζει δημοτικότητα στο εξωτερικό δεν αποτελεί έκπληξη. Το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος κατά κεφαλήν εξαγωγέας όπλων στον κόσμο και χρησιμοποιεί τους Παλαιστινίους ως πειραματόζωα για να αποδείξει την «αποτελεσματικότητά τους». Η Odortec και άλλοι ισραηλινοί κατασκευαστές όπλων δεν χρειάζεται καν να επενδύσουν στην εμπορία των όπλων τους. Κανάλια που προβάλλουν πλάνα βίαιων επιθέσεων από τον ισραηλινό στρατό κάνουν τη δουλειά για αυτούς.

Οι Παλαιστίνιοι πάντως έχουν πολλές συμβουλές: «Εάν φτάσει στο δέρμα σας, τρίψτε ντομάτες και ελαιόλαδο για να προσπαθήσετε να απαλλαγείτε από τη μυρωδιά. Αν πάει στα ρούχα σας, είναι καλύτερα να τα πετάξετε. Γενικά, είναι καλύτερο να αποφύγετε τον ψεκασμό με κάθε κόστος».

Παρακολουθήστε και τα δύο παρακάτω μικρά βίντεο για να πάρετε μια ιδέα του νέου ευφάνταστου εξαγόμενου προϊόντος....

Παλαιστίνη

 

Άρθρο από το περιοδικό +972mag, σε μετάφραση του Ανδρέα Κοσιάρη, όπως δημοσιεύτηκε στο infowar:

Η κλιμάκωση της βίας στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη τις τελευταίες ημέρες είναι πρώτιστα αποτέλεσμα επιλογών της Ισραηλινής κυβέρνησης. Αν και τέτοια βία δεν είναι πρωτοφανής στην περιοχή, και είναι έμφυτη στις καταπιεστικές πολιτικές του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες, οι επιλογές αυτές στην ουσία υπηρετούν τα συμφέροντα του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος παλεύει απελπισμένα για να σώσει την πολιτική του καριέρα και να αποφύγει πιθανή φυλάκιση.

Οι επικίνδυνες επιλογές ξεκίνησαν με την αρχή του Μουσουλμανικού ιερού μήνα του Ραμαζανιού, όταν οι Ισραηλινές αρχές πήραν την ακατανόητη απόφαση να δημιουργήσουν νέα, αυτοσχέδια σημεία ελέγχου στην είσοδο της Πύλης της Δαμασκού στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Έπειτα επιτέθηκαν σε Παλαιστίνιους που μαζεύονταν εκεί για το τέλος της ημερήσιας νηστείας με τους φίλους και τις οικογένειές τους. Χρειάστηκαν δύο εβδομάδες αστυνομικής βίας και η ακλόνητη απάντηση των Παλαιστίνιων διαδηλωτών για να κάνει πίσω η αστυνομία.

Παράλληλα, η συνέχιση των εβδομαδιαίων διαδηλώσεων και των καθημερινών ολονυκτιών στη γειτονιά Σεΐχ Τζάρα της ανατολικής Ιερουσαλήμ, σε διαμαρτυρία για την βίαιη έξωση Παλαιστινιακών οικογενειών, αντιμετωπίστηκε με βάρβαρη ισχύ κατά κατοίκων και διαδηλωτών.

Τέξας, Αλαμπάμα, Σούδες

 

Σας άρεσε ο χαρωπός διάλογος; Ωραία δεν τα λένε τα φιλαράκια με τα στρατά τους; Ειδικά αυτή την περίοδο που καίγεται το πελεκούδι γύρω γύρω ε; 

Α! και αν είστε ήσυχοι/ες. Ο Πάιατ, πριν έρθει εδώ ήταν πρέσβης στην Ουκρανία.

Σαν πέρσι!

 

Λάβαμε

 

Η πρώτη Μαΐου δεν είναι αργία είναι ημέρα μνήμης και αγώνα 

Αυτήν την περίοδο που διανύουμε ο αγώνας που δόθηκε στο Σικάγο το 1886 μοιάζει πιο σημαντικός από ποτέ. Η πανδημία Covid-19 που πλήττει ολόκληρο τον κόσμο φανέρωσε με τον πιο σκληρό τρόπο την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε. Οι κοινωνικές και ταξικές ανισότητες οξύνθηκαν ακόμη περισσότερο και για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι, σ’ αυτόν τον κόσμο, το κέρδος έχει μεγαλύτερη αξία από την ίδια την ζωή. Με τον εγκλεισμό και την απαγόρευση να είναι η νέα κανονικότητα, τα εργασιακά κεκτημένα των προηγούμενων ετών καταργούνται στην πράξη‧ απολύσεις, ελαστικοποιημένα ωράρια, ελάχιστη ή καμία προστασία εργαζομένων, επιβαρυμένες εργασιακές συνθήκες, υποχρεωτική τηλεργασία, κλπ. Η κρατική στήριξη προς εργαζόμενα άτομα είναι ελάχιστη, ενώ προς τα περιθωριοποιημένα κομμάτια της κοινωνίας -άνεργα, άστεγα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς χαρτιά, κ.α.- άφαντη. Αποκορύφωμα αυτής της επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα αποτελεί το νέο εργασιακό νομοσχέδιο που προβλέπει κατάργηση του 8ωρου, επιτήρηση με κάρτες εργασίας, αύξηση των υπερωριών, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, υποχρεωτική εγγραφή συνδικαλιστικών οργανώσεων, ηλεκτρονική ψηφοφορία για την πραγματοποίηση απεργίας, κ.α.. 

Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της σύγχρονης καπιταλιστικής δυστοπίας. Την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι μένουν χωρίς δουλειά και άλλοι εξαθλιώνονται δουλεύοντας, οι πλούσιοι συνεχίζουν να πλουτίζουν στις πλάτες των εκμεταλλευμένων. Την ώρα που δεν έχει γίνει καμία βελτίωση των ιατροφαρμακευτικών συστημάτων, προσλαμβάνονται περισσότεροι μπάτσοι για να εφαρμόσουν τα ακραία μέτρα αυτών των κρατικών πολιτικών. Την ώρα που τα καμπ των μεταναστ(ρι)ών βρίσκονται σε αυστηρά λοκντάουν με πρόφαση τον κορωνοϊό, τα συμβόλαια για νέες υποδομές δεν έχουν ακυρωθεί. Την ώρα που οι εργάτ(ρι)ες δεν μπορούν να πάνε πουθενά αλλού πέρα από την δουλειά και το σπίτι, οι προνομιούχοι έχουν την δυνατότητα να μετακινηθούν όπου επιθυμούν. 

Για αυτό και σήμερα είναι σημαντικότερο από ποτέ να συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα αυτά που μας αναλογούν. Να εντείνουμε τον αγώνα μας ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος. Δεν έχουμε, πλέον, την δυνατότητα να παραβλέπουμε την ρίζα του προβλήματος‧ πρέπει να το αντιμετωπίσουμε μια και καλή. Όχι για τους λίγους, αλλά για τους πολλούς. Με εκείνους που έχουν οδηγηθεί στα περιθώρια της κοινωνικής σφαίρας. Εκείνους  έχουν γίνει αόρατoι -οι φτωχοί, οι πεινασμένοι, οι άστεγες, οι έγχρωμοι, οι μετανάστες, τα LGBTQI+ άτομα, οι εθνοτικές μειονότητες, οι φυλακισμένες, οι ανάπηροι, οι εκτοπισμένες.

Μόνη λύση για την χειραφέτηση των ζωών μας από τα δεσμά της μισθωτής εργασίας είναι ο συνεχής και αδιαμεσολάβητος αγώνας από τα κάτω, η οργάνωση στα σωματεία βάσης, η απεργία. Η μόνη μας επιλογή είναι η ριζική αλλαγή αυτού του κόσμου και η οικοδόμηση ενός νέου στις στάχτες του παλιού. Για την δημιουργία μιας κοινωνίας αλληλεγγύης  κι ελευθερίας. 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ – ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ

 

Κατάληψη στο Μπίνειο
Μάιος 2021

The First of May Is Not A Holiday, It Is A Day of Struggle and Remembrance 

 

During this era, the struggle given in Chicago in 1886 is more important than ever. The Covid-19 pandemic that is hitting the whole world has revealed in the hardest way the brutality of the capitalist system in which we live in. Social and class inequalities have been sharpened even more and once again it was proved that, in this world, profit has more value than life. With the isolation and restriction of movement as the new norm, the labor rights gained in the past are being abolished; lay-offs, extended working hours, minimum or no attention to safety standards, worsened working conditions, forced remote working, etc. State support to workers is minimum, while for the marginalized of the society -unemployed, homeless, people without insurance, without papers, etc.- does not matter at all. The pinnacle moment of this attack on labor rights, is the new work bill that provides the abolishment of 8-hours-work day, surveillance through work cards, abolishment of Sunday Holiday, obligatory registration to state agencies of trade unions, electronic voting within unions which makes it harder to strike, etc.

This is how a modern capitalist dystopia looks like. While thousands are losing their jobs over night and others are forced to work beyond their limits, the rich continue to get richer over the backs of the exploited. While no improvements have been made over the healthcare systems, more police officers have been hired to execute the extreme measures of these state policies. While refugee camps are being under strict lockdowns with the excuse of Covid, no infrastructure contracts of new camps have yet been canceled. While the workers are unable to travel anywhere else between their work and their home, the privileged can move as they please. 

That is why today it is more important than ever to continue to fight together and to intensify our struggle against the neo-liberal capitalist system and the state. We can no longer afford looking away from the root of the problem; we must face it to get rid of it once and for all. Not for the few, but for the many. With those who have been thrown to the margins of the social sphere. Those who have been forcefully made invisible – the poor, the hungry, the homeless, people of color, the migrants, the LGBTQI+ community, the ethnic minorities, the incarcerated, the disabled, the dispossessed.

The only solution to emancipate our lives from the chains of employment is the continuous and unmediated struggle from the ground-up, through self-organized unions and strike. Our only option is the radical change of this world and to build a new one. To create a society of solidarity and freedom.

 

FOR THE SELF-ORGANIZATION OF THE WORKING CLASS

AGAINST STATE AND WORKING SLAVERY – AGAINST THE DEVALUATION OF OUR LIVES

COMMON STRUGGLE OF MIGRANTS AND LOCALS

 

Squat of Binio
May 2021

Oxygen (4) - podcast

 

Φράγμα Τσικνιά

Τα όσα διαβάζουμε αυτές τις μέρες για το φαραωνικό, εν πολλοίς άχρηστο και τελικά περιβαλλοντολογικά επιζήμιο έργο του φράγματος Τσικνιά μας υπενθυμίζουν τα βασικά: Πράσινη ανάπτυξη, πράσινα άλογα, μάσα, ρεμούλες, μίζες, καταστροφή, αυτός είναι ο πολιτισμός τους!

Μιλάμε για ένα έργο για το οποίο ήταν αρνητική η απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου το 2016 και ότι ήταν αρνητική και η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που είχε τεράστιο κόστος και χτύπησε το καμπανάκι ώστε οι αιρετοί να σταματήσουν να ασχολούνται με φαραωνικά έργα που κοστίζουν εκατομμύρια και φέρουν επιπτώσεις και να υλοποιήσουν έργα μικρότερης κλίμακας στη βάση και των επιστημονικών μελετών, καθώς λύσεις υπάρχουν και βέβαια δεν είναι τόσο κοστοβόρες, το οποίο είχε ξεκινήσει με αρδευτικό σκοπό, αλλά και καθώς δεν μπορούσε να βρεθεί χρηματοδότηση (κόστος 80-90 εκατ ευρώ) άλλαξε κατεύθυνση και παρουσιάστηκε ότι γίνεται για την υδροδότηση της πόλης της Μυτιλήνης. Χαρακτηριστικό είναι ότι για να δικαιολογηθεί το έργο είχε υπολογιστεί αύξηση του πληθυσμού του νησιού στους 130.000 κατοίκους, ενώ όλοι ξέρουμε ότι είχαμε έχουμε μείωση του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες. 

Αντιγράφουμε από www.stonisi.gr :

Πρόκειται για ένα έργο που εάν ποτέ γίνει θα κοστίσει πάνω από 80 εκατομμύρια ευρώ με αμφίβολη χρήση (δεν είναι σίγουρο εάν θα γεμίσει ποτέ το φράγμα με νερό), αμφίβολη σκοπιμότητα (υπάρχουν αυξημένες ανάγκες ύδρευσης της Λέσβου;), αντίθετο με τη λογική του σχεδίου διαχείρισής υδατικών πόρων Βορείου Αιγαίου».

Πρόκειται για ένα έργο με μεγάλα τεχνικά ζητήματα (καθώς βρίσκεται σε σεισμογενή περιοχή που έχει δώσει στο παρελθόν σεισμούς μεγέθους πάνω από 6 ρίχτερ) αλλά και μεγάλες περιβαλλοντικές επιπτώσεις καθώς ο χείμαρρος Τσικνιάς αποτελεί τον μεγαλύτερο παροχέα νερού στους υγροτόπους της Καλλονής τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους υγροτόπους στο Αιγαίο. 

Παράλληλα, η περιοχή αυτή είναι πολύ σημαντική περιοχή για τα πουλιά, πόλος έλξης χιλιάδων ορνιθοπαρατηρητών (birdwatchers) οι οποίοι ενισχύουν ιδιαίτερα και την τοπική οικονομία. Μία ενδεχόμενη επίπτωση θα έχει και άμεσο αντίκτυπο στον οικοτουρισμό της περιοχής. Τέλος σημαντικό ερώτημα αποτελούν επιπτώσεις του φράγματος στο ευαίσθητο οικοσύστημα του κόλπου της Καλλονής με τα ονομαστά πανελλαδικώς αλιεύματα από την αλλαγή της ισορροπίας των υδάτων γεγονός που έχει κάνει τους αρμόδιους επιστήμονες αλλά και τους αλιείς του κόλπου της Καλλονής να είναι αρνητικοί στην κατασκευή του.