Αναδημοσίευση

 Το Κλάξον αναδημοσιεύει κείμενο για τα γεγονότα της 22ης Απριλίου 2018.

Κείμενο των ανθρώπων από την κατάληψη στο Μπίνειο. 

Λάρκο. Μια υπενθύμιση με στίχους της Γώγου στην αρχή.

«Το σωματείο εργαζόμενων ΛΑΡΚΟ σας καλωσορίζει στην επίσημη ιστοσελίδα του εργοστασίου. Στόχος μας είναι αυτός ο ψηφιακός χώρος να αποτελέσει το βήμα έτσι ώστε να γνωρίσουν όλοι ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και γιατί είναι απαραίτητη η βιωσιμότητα της εταιρείας».

Με αυτό το μήνυμα «καλωσορίζει» τους επισκέπτες του το νέο site του Σωματείου Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ, www.openlarco.com, όπου είναι αναρτημένες τόσο οι θέσεις των εργαζομένων για τη λειτουργία του εργοστασίου, όσο και πλήθος από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις για κρατήσουν ανοιχτό το εργοστάσιο και να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους και τα δικαιώματά τους.

 

Επίμονα! Δύο κείμενα που μοιράστηκαν στη Μυτιλήνη 16-17/9 του 2022

 Ένα μικρό κείμενο για τα βρετανικά μαύρα πουκάμισα.

κι ένα ακόμα για τον Καπετάν Γύφτο!

Το Σάββατο στις 11.

 

Οι επαναπροωθήσεις είναι δολοφονίες! 

 

Οι άνθρωποι που επιχειρούν να περάσουν το Αιγαίο πέλαγος για να ζητήσουν προστασία και να βρουν μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και για τις οικογένειές τους, επαναπροωθούνται επανειλημμένα από το ελληνικό λιμενικό στα τουρκικά χωρικά ύδατα. Αφήνονται μακριά από τις τουρκικές ακτές να παρασύρονται από τη θάλασσα, μέσα σε σωστικές λέμβους (life rafts), εκτιθέμενοι σε πολλούς κινδύνους και με τεράστιο ρίσκο θανάτου.

 

Ακόμα και όταν έχουν καταφέρει να φτάσουν ασφαλείς στις ελληνικές ακτές δεν είναι εντελώς σίγουρο ότι δεν θα επαναπροωθηθούν στη συνέχεια. Αναγκάζονται να κρύβονται για μέρες στα γύρω δάση χωρίς φαγητό και νερό. Αν τους βρουν, βρίσκονται κυνηγημένοι από μασκοφόρους με σκυλιά, οι οποίοι ουσιαστικά τους απαγάγουν, τους δέρνουν, τους ληστεύουν και τελικά τους αφήνουν πάλι στη μέση της θάλασσας.

Αυτό συμβαίνει σχεδόν κάθε βράδυ μπροστά στις ακτές μας, μπροστά στις πόρτες των σπιτιών μας.

 

Κάθε φορά που βλέπουμε ένα σκάφος του λιμενικού να φεύγει απ' το λιμάνι, ξέρουμε ότι υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να εκτεθούν άνθρωποι σε κίνδυνο, τρομοκρατική βία ακόμα και να υπάρξουν θάνατοι.

Τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε αν δεν αντιστεκόμαστε σε αυτή τη βαρβαρότητα;

Σταθείτε ενάντια στις επαναπροωθήσεις και στην συνοριακή βία!

Ελάτε μαζί μας στην πορεία το Σάββατο 2 Ιουλίου στις 11:00 στην πλατεία Σαπφούς.

Pushbacks are murder! 

People who attempt to cross the Aegean Sea to seek protection and find a better life for themselves and their families, are repeatedly pushed back by the Hellenic Coast Guard and dragged back towards Turkish waters. They are left far from shore to drift in the middle of the sea on life rafts risking exposure and death.

Even after people have arrived on Greek shores  they not safe from being pushed back. They are forced to hide in the forest for days without food and water. If they are found, they are hunted by masked men with dogs, abducted, beaten, robbed and finally taken back to sea. 

This is happening almost every night in front of our shores, right outside our doorstep. 

Every time we see a coast guard vessel leaving the port, we know that people will likely be exposed to danger, violence terror and and possibly even death at sea. 

What kind of society do we want to be, if we dont resist this cruelty? 

Rise up against pushbacks and border violence! 

Join us for the demonstration on 2nd of July, 11:00 on Saphous Square!

Likeισμός (λάβαμε στο mail μας)

Ντάξει ρε μωράκι. Σ' αυτή τη ζωή, σ' αυτή τη συνθήκη έτσι πάει.

Ώπατις; ρε! (λέει το μειράκιο)

Το Μειράκιο θα μιλήσει για μια χώρα. Για μια αποικία! Μπανανία.

Το  μειράκιο θα μιλήσει  για μια χώρα που έχει κοιτάσματα, κάπου στο άφρικα ή στη λατινική αμερική ή στην "βαλκανοαμερικάνικη υπερωρια" που χρειάζονταν οι βιομηχανίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων των κινητών τηλεφώνων των συσκευών που καθαρίζουν τα σπίτια με μια εντολή, των μεγάλων μεγαφώνων που σπέρνουν απειλές, των δικαιωματικών ονειρώξεων που μας πάνε διακόσια χρόνια πίσω (μα τι κρίμα!),  κα τελικά  για το πως ΕΔΩ ΧΑΜΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ μας έχουν στην πρέσσα με  λόγο: Δεν διαβάζουμε κάτι εκτελεσμένους.... Βαριά βιομηχανία ρεεεεεε!!!!!

Α! Ναι! Τουρισμός!

Διαλέχτε :

ΑΥΤΟ:

¨Η ΑΥΤΟ:

Βάστρια

Ξεκινάμε με την παραδοχή ενός τυχάρπαστου βουλευτή ο οποίος παραδέχεται ότι το "ελληνικό κράτος ξεφεύγει από τις νόρμες" εννοώντας ότι πνίγει κόσμο κατά παράβαση του "δικαίου" που υπερασπίζονται τάχα τα γκουβέρνα. Δηλαδή, για άλλη μια φορά σας φτύνουμε στα μούτρα κατάφωρα, ανηλεώς, γαμάμε και δέρνουμε. Και το παίζουμε και μάγκες στους ευρωπαίοι/φραγκολεβαντίνοι. Η κλασσική ψωροκωστέικη ψευτομαγκιά μέχρι να σφίξουν οι κώλοι.

Μετά, έχουμε την πλήρη απεικόνιση της χυδαιότητας μιας τύπας που μας αμολάει σαν εμετό ότι "αν δεν υπάρχει πτώμα, δεν υπάρχει έγκλημα".

Όπως στη Χιλή του Πινοσέτ. Ας ούμε. Ή--- εδώ βάζετε όσες περιπτώσεις θέλετε----

Δεν ψάχνουμε ήρωες. σ' αυτόν το σκυλοκαυγά που κοστίζει χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Προτάσσουμε την αλληλεγγύη, την τιμιότητα, την ανθρωπιά. Χωρίς πολλά πολλά. Με όποιο κόστος. Χωρίς φιοριτούρες.

 Όπως τότε, "παλιά"...

Η ιστορία ξέρει να μιλάει

Κι όποιος δεν έχει αυτιά για ν' ακούσει

Γύρω απ' τον τάφο του κυκλοφοράει.

Έτσι και τώρα.

Παρεμπιπτόντως, ρίξτε μια ματιά εδώ, αν και το Κλάξον δεν το συνηθίζει να παραπέμπει σε τέτοια. 

Καθόλου άσχετο.

Ο γράφων σ' αυτό το κείμενο θυμάται τον εαυτό του το 1992. Ο γράφων ήταν τότε 13 ετών και παραθέριζε σε κατασκήνωση. Η κατασκήνωση λεγόταν "τα γλαράκια". Εδραζόταν στο Σούνιο. Ο γράφων πέρναγε εξαιρετικά στην παιδική κατασκήνωση. Πήγαινε εκεί για τρία συνεχόμενα καλοκαίρια.

Ένα πρωί, την τρίτη χρονιά,  στις έξι, ο αρχηγός της κατασκήνωσης οργάνωσε εκδρομή σε βουνό πλησίον της κατασκήνωσης για να δουν και απολαύσουν τα παιδάκια την ομορφιά του ξυπνήματος της φύσης. Ανεβήκαμε την ανηφόρα με μεγάλη χαρά ανάμεσα στα δέντρα και τα τιτιβίσματα των πουλιών. Ο γράφων, ακόμα αναζητά με κάθε ευκαιρία να μυρίσει τις μυρωδιές του πρωινού στο βουνό. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ολοκληρωμένο από αυτό! 

Ο γράφων θυμάται τον αρχηγό της κατασκήνωσης που οργάνωσε αυτή την καταπληκτική εκδρομή, σημείο αναφοράς για τον γράφοντα, θυμάται λοιπόν 30 χρόνια μετά τον αρχηγό της κατασκήνωσης "τα γλαράκια", στο Σούνιο, να δείχνει στα παιδάκια ένα νησί  απέναντι και να τους λέει:

"Αυτό το νησί απέναντι λέγεται Μακρόνησος. Πολύς κόσμος παλιά έφαγε ψωμί εκεί και έγινε χρήσιμος στην κοινωνία".