Με το ένα πόδι.

Αναδημοσίευση από το site sarajevomag.gr

Μέσα σ’ αυτήν την άμεση αντίδραση, την αντίδραση της ζωής, υπάρχει ένα κοινωνικό υποσύνολο που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής: οι ηλικιωμένοι, συχνά με «υποκείμενα νοσήματα» που ωστόσο περπατούν ή/και αυτοεξυπηρετούνται… Πρόκειται, υποτίθεται, γι’ εκείνους κι εκείνες που χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι για την γενική, καθολική πειθάρχηση. Κι όμως, απανωτά περιστατικά, και όχι μόνο στο ελλαδιστάν, δείχνουν ότι πολλοί ηλικιωμένοι / ες έχουν μια ενδιαφέρουσα «ανοσία»: απέναντι στην «απειλή του θανάτου»…

Δεν είναι καθόλου παράδοξο. Αυτοί κι αυτές που βρίσκονται (από βιολογική έστω άποψη) «στη δύση της ζωής τους», που έχουν κηδέψει φίλους και συγγενείς ακόμα και με λιγότερα χρόνια ζωής, έχουν τον δικό τους εσωτερικό διάλογο και λογαριασμό με την φθορά και τον θάνατο. Και σίγουρα είναι εξοικειωμένοι με την «ιδέα» ότι θα πεθάνουν· μάλλον σύντομα παρά αργά. Περιμένουν, ένδοξα ή άδοξα.

Είναι αυτές οι κοινωνικές φιγούρες που δεν έχουν κανένα παζάρι πια να κάνουν για να αποφύγουν το αναπόφευκτο· και δεν έχουν να ζητήσουν καμμία χάρη απ’ τον «μαύρο άρχοντα» με αντάλλαγμα να στερηθούν τις όποιες χαρές της ζωής απολαμβάνουν ακόμα. Μπορεί να είναι (και συχνά είναι) στριφνοί κι αχώνευτοι στις καθημερινές σχέσεις· γεμάτοι παραξενιές και εμμονές· άκαμπτοι και ισχυρογνώμονες λες και διεκδικούν ακόμα την απόδειξη κάποιας «ορθότητας» που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο απ’ τις συνήθειές τους· συνήθως αφόρητοι (αν δεν μπορείς “να πας με τα νερά τους”). Αλλά επίσης θέλουν να κάνουν τις βόλτες τους· να χασομερίσουν με συνομίληκους και γείτονες· να σχολιάσουν (και να «θάψουν») ότι θεωρούν ληξιπρόθεσμο δικαίωμά τους· να παίξουν με τα εγγόνιά τους (αν έχουν τέτοια) ή να χαζέψουν τα εγγόνια των γνωστών τους. Αν μπορούσαν να δώσουν έναν ορισμό της «ζωής στη δύση της» θα περιλάμβανε όλα όσα τους απαγορεύει το υγιεινιστικό πραξικόπημα, αυτά και μόνο: τους σκοτώνει για να ζήσουν υποτίθεται!

Αυτοί κι αυτές, προκειμένου για τον θάνατο, δεν θέλουν (ούτε καταδέχονται πια να πιστέψουν) την αθανασία (εντός πολλών εισαγωγικών)· θέλουν, απλά, αν θα ήταν δυνατόν, ένα γρήγορο και χωρίς πόνο τέλος. Και οι χουντικοί του υγιεινισμού τους επιβάλλουν το μαράζι της «προστατευόμενης ζωντανής μούμιας»… Γιατί δεν έχουν όλα τα δίκια του κόσμου να αντιδρούν; Γιατί δεν έχει όλα τα δίκια με το μέρος του αυτός ο όποιος συμβιβασμός τους με τις εσχατιές της ζωής;

Στον αντίποδα ισχυροί υποστηρικτές της υγιεινιστικής δικτατορίας και οι ιδανικότεροι κήρυκες της αλγοριθμικής, ψηφιακής φυλακής, είναι οι … fit! Είναι αυτά τα εκατομμύρια των νέων ή/και μεσήλικων υποχόνδριων, που έχουν για πιο στενή τους φίλη τη νεύρωση για την «καλή υγεία» τους – εννοημένη, φυσικά, σαν οργανικό τμήμα του Εαυτού τους – Κεφάλαιο. Είναι όλοι και όλες που φοβούνται όχι απλά τον θάνατο σαν μη ζωή αλλά επιπλέον όλες τις παραδηλώσεις θανάτου που αγοράζουν μαζί με τα εμπορεύματα· όλες τις παραδηλώσεις της φθοράς που εσωτερικεύουν μαζί με την κατανάλωση. Είναι αυτά τα εκατομμύρια υπηκόων που ήδη φοβούνται τόσο και τόσα πολλά (ανομολόγητα συνήθως) ώστε οι κρίσεις πανικού έχουν γίνει μια μόνιμη postmodern πανδημία… Είναι αυτά τα εκατομμύρια των υποτελών που έχουν γιγαντώσει την εργαστηριακή ιατρική μέσα απ’ τα αλλεπάλληλα τσεκ απ για οτιδήποτε πιθανό ή απίθανο: νομίζουν ότι ο χρόνος χρυσώνεται… Και που, αφού χαπακώνονται έτσι κι αλλιώς για λόγους επιδόσεων, ευχαρίστως θα ντύνονταν με οποιαδήποτε ηλεκτρονική ψηφιακή συσκευή που θα τους εγγυόταν βελτίωση της απόδοσής τους. Είναι αυτοί που θυσιάζουν ακόμα στην “θεϊκή αθανασία” τους…

Για αυτό το είδος ανθρώπων (είναι οι πιο «δυναμικοί» πελάτες / θύματα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης) η κεφαλαιοποίηση των φοβιών τους με την μορφή της μεγα-τρομοεκστρατείας covid19 δεν είναι εχθρική αλλά μάλλον ένα είδος ελκυστικής, επιθυμητής μεγα-επένδυσης (που έρχεται απ’ τα πάνω): ο πραγματικός κόσμος είναι γεμάτος αρρώστιες, οπότε μείνε σε μόνιμη άμυνα! Γι’ αυτούς η μορφή-κράτος / γιατρός δεν είναι τυρρανική· είναι, αντίθετα, ο «πατέρας αφέντης» που επιβεβαιώνει ότι έχουν δίκιο όταν δεν ανέχονται ούτε τα χνώτα των άλλων· ή όταν τρώγονται με τα ρούχα τους… Η gigaπανδημία είναι η θεσπέσια gigaλάμψη του “κακού” που αυτοί κι αυτές πάντα ήθελαν να αποφύγουν – στην μικροκλίμακά του, ιδιωτικά… Και φυσικά, επειδή θεωρούν υγεία όχι την ζόρικη, αυτοσυναίσθηση του ζωντανού, αλλά τις εντυπώσεις που αφήνουν σε τρίτους για να εισπράτουν κάποιον έπαινο είναι οι φανατικότεροι πελάτες των «πιστοποιητικών» που θα τους δίνουν οι «ειδικοί» (δηλαδή οι μηχανές) από ‘δω και στο εξής. Στις οθόνες τους. On demand. Θα διαχωρίζονται αμέσως απ’ τους αρρωστιάρηδες…

Η αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο κοινωνικές φιγούρες δεν μπορεί να προσδιοριστεί ούτε με την στενή ούτε και με την πιο διευρυμένη έννοια των λέξεων «ταξικός ανταγωνισμός» (ο ηλικιωμένος ζάμπλουτος χαίρει πάντα μεγάλης εκτίμησης, όποια «παραξενιά» κι αν εκδηλώνει: ίσως επειδή έχει «πολλά ν’ αφήσει»…) Σε τελευταία ανάλυση αυτή η αντίθεση θα μπορούσε ίσως να αναλυθεί, ακόμα και σαν σύγκρουση, ανάμεσα σε δύο διαφορετικές ιστορικές φάσεις υπαγωγής των κοινωνιών στο κεφάλαιο και στις νόρμες του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκδηλώνεται διάχυτα, ακόμα και με την βία, ψυχοσυναισθηματική ή και «φυσική».


Δεν είναι η εποχή για τα «τιμημένα γερατιά» της άλλοτε εντόπιας σοσιαλδημοκρατίας!.. Αυτές τις ηλικίες τις ξερνάει ήδη το βιο-πληροφορικό παράδειγμα· δεν πρόκειται να ενταχτούν ποτέ σ’ αυτό (ακόμα κι αν πρόλαβαν να χωθούν στα αντικοινωνικά social media)· δεν έχουν μέλλον· όπως θάλεγε κι ένας πρώην υπουργός «θα πεθάνουν σύντομα»… Είναι ο “παλιός κόσμος” (αν μετρήσετε τα χρόνια προς τα πίσω είναι ο κόσμος της 2ης βιομηχανικής επανάστασης…) που πρέπει να ξεπεραστεί το γρηγορότερο!

Πίσω ναζήδες!

Κάπου το '90,  κάποιοι γερμανοί προσπάθησαν να  διακηρύξουν ότι δεν φταίνε για τους πατεράδες και τους παππούδες τους και τους ΜΙΣΟΥΝΕ διότι ήταν ΝΑΖΙ.

Η ελλάδα είναι μια από τις χώρες  που οι συνεργάτες των ΝΑΖΙ  κατά τη διάρκεια του β'π'π' γίνανε κυβερνήσεις και ζήσαν ανάμεσά μας. Η άλλη χώρα ονομάζεται ΗΠΑ.

Όχι;

Στο νησί μας, στη Λέσβο,  οι Μπουραντάδες  γίνανε υπουργοί και δήμαρχοι και περιφερειάρχες και φροντίσανε να τροφοδοτήσουν τα μοντέρνα τάγματα εφόδου του Μαρτίου 2020 στο νησί  . Όπως και πριν τρία χρόνια πριν, στο πογκρόμ που στήσανε. Θυμάστε:

Όχι;

Υποψιαζόμαστε πως κάτι ντόπιοι ναζήδες, ξεφτιλισμένοι χρυσαυγίτες, θα κρύβονται όταν μας αντικρύζουν. Καλά κάνουν! Αυτή είναι η δουλειά τους.


Όχι;

για να μην ξεχνιόμαστε

Κάπως έτσι θα καταλήγουν οι ναζήδες ανά  πάσα  στιγμή. Στην ελλάδα, στη Μυτιλήνη τέτοιους έχουμε ακόμα. Ε, έτσι πρέπει.

Σκίτσα καραντίνας

Από την Λήδα, στην Αθήνα.

Ναζήδες, μισαλλόδοξοι, τομάρια, η Ιστορία των ανθρώπων θα σας ξεπεράσει!

Κοιτάξτε.

Εδώ, έδιου, δεν ξεχνιόμαστε. Απαγορεύσεις, μαλακίες, ξενοφοβία κι άλλα τέτοια αμέτρητα. 

Κοιτάξτε.

Εδώ, έδιου, η ζώσα πραγματικότητα θα κερδίζει ξανά και ξανά. Υπομονή κι επιμονή θέλει μόνο. Το καθολικό ένστικτο της ζωής.

Κοιτάξτε.

Εδώ, έδιου, τα γερά στομάχια θα ρωτήσουν κάποτε ρητορικά: Είχαμε δίκιο; Είναι αυτό το μέρος  άλλη μια συνοικία του νησιού; 

Κοιτάξτε.

Εδώ, έδιου, κάποιοι/ες φροντίσαμε από νωρίς να είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Χωρίς υπεκφυγές και  ιδεολογικές αγκυλώσεις. 

Κοιτάξτε.

Εδώ, έδιου, οι μετανάστες ήδη ξεπερνάνε τις ΜΚΟ, οργανώνονται για τα βασικά της επιβίωσης.

Όπως τότε, το 22 για παράδειγμα.

Ναζήδες, μισαλλόδοξοι, τομάρια ρατσιστές, η Ιστορία των ανθρώπων θα σας ξεπεράσει!

Κάψατε, απαγορεύαστε, τραμπουκίσατε!

 Σταματήστε όσο είναι ακόμα νωρίς. Ο πέλεκυς της Ιστορίας θα πέσει βαρύς.

Είστε κορόιδα. Για άλλη μια φορά.

Η επίθεση συμβαίνει τώρα, για αυτό οι αγώνες μας δεν πρέπει και δεν μπορούν να μπουν σε καραντίνα.

Κείμενο της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ Λέσβου

Εισαγωγή: κράτος και η διαχείριση του κορωνοιού
Τις τελευταίες εβδομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο διανύουμε μία ακόμη ‘κρίση’ που ενώ εμφανίζεται να είναι υγειονομικού χαρακτήρα, αντιμετωπίζεται από τα κράτη με όρους πολεμικής απειλής. Αυτό σημαίνει ότι άντι η εξάπλωση του νέου κορωνοϊού να κινητοποιεί την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και του δημόσιου συστήματος υγείας, αυτό που βιώνουμε είναι η ακόμη μεγαλύτερη επιτήρηση, η επιβολή όλο και πιο ολοκληρωτικών μέτρων ελέγχου των ζωών και των σωμάτων μας.
Στην ελληνικό παράδειγμα, η μοναδική στρατηγική της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης, είναι ο περιορισμός των κοινωνικών επαφών, μέσω διαδοχικών απαγορεύσεων, με πιο άμεση την απαγόρευση της κυκλοφορίας. Από την άλλη, το δημόσιο σύστημα υγείας που έτσι και αλλιώς υπολειτουργούσε, έπειτα από μια δεκαετία σκληρής οικονομικής κρίσης και νεοφιλελεύθερης επίθεσης, έρχεται τώρα αντιμέτωπο με τη κρατική ανευθυνότητα και απραγία. Παρά τις εξαγγελίες, τα δημόσια νοσοκομεία δεν έχουν ενισχυθεί με προσωπικό, δεν έχουν ανοίξει περισσότερες ΜΕΘ, ενώ εργαζόμενοι και εργαζόμενες παλεύουν, μόνες και αβοήθητοι, χωρίς μέσα αυτοπροστασίας.
Χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη των δομών που είναι αρμόδιες να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία, ο μαζικός εγκλεισμός στα σπίτια μας, με επίκληση στην ατομική ευθύνη, εμφανίζεται ως το μοναδικό μέτρο που μπορεί να διασφαλίσει την προστασία της υγείας μας αλλά και του δημοσίου συστήματος υγείας από την ολική κατάρρευση. Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ κράτους και πολιτών που διακηρύσσει η κυβέρνηση αφορά ακριβώς αυτό. Την ανάθεση της ευθύνης στην κοινωνία και τα άτομα και την ταυτόχρονη συναίνεση σε κάθε είδους μέτρα επόπτευσης και καταστολής. Πράγματι οι προσλήψεις των δυνάμεων καταστολής διαρκώς αυξάνουν, τα μπλόκα και ο έλεγχος της κυκλοφορίας είναι πια ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας, ενώ μέρα με τη μέρα ακούμε για νέες απαγορεύσεις που όλο και αποσυνδέονται από την αναγκαιότητα περιορισμού των επαφών και εκτείνονται στην περαιτέρω πειθάρχηση του πληθυσμού.
Την ίδια στιγμή όμως που η καθημερινή ζωή μεταβάλλεται τόσο δραματικά στο όνομα της προστασίας της ζωής των πολιτών, διατηρούνται άθικτα τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες προσέρχονται κανονικά στις εργασίες τους χωρίς καμία προφύλαξη ή απολύονται λόγω του μειωμένου τζίρου.
Την ίδια στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής και κοινωνικής δραστηριότητας έχει μπει στον καταψύκτη, συνεχίζει ακόμα πιο έντονη η καταστολή όσων ανθρώπων επιλέγουν να αντιστέκονται, με τρανό παράδειγμα το κόψιμο του ρεύματος στο εργαστάσιο ΒΙΟΜΕ.
Την ίδια στιγμή που καλούμαστε να κάνουμε υπομονή στο όνομα των ευάλωτων που κινδυνεύουν περισσότερο, αφήνονται απροστάτευτα τα πιο υποβαθμισμένα κομμάτια της κοινωνίας, αυτά που από ό,τι αποδεικνύεται η έννοια του πολίτη δεν τα χωράει.

Κέντρα κράτησης και Μόρια
Ενώ λοιπόν τόσα ακούμε στις ειδήσεις για τους ανεύθυνους πολίτες που περιπατούν σε παραλίες και συνωστίζονται σε ουρές, καμιά αναφορά δε γίνεται στον καταναγκαστικό συνωστισμό, από τον ύπνο μέχρι την τουαλέτα, στον οποίο υπόκεινται τόσοι και τόσες εγκλωβισμένοι και κρατούμενες στις τυπικές και άτυπες φυλακές της ελληνικής επικράτειας.
Περιθωριοποιημένοι και σε μια παντελή εξαίρεση των δικαιωμάτων τους, χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε camp και κλειστά κέντρα σε όλη την Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή, περισσότεροι από 37.000 άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι μόνο στα νησιά του βοτειοανατολικού Αιγαίου, ενώ στη Μόρια προσπαθούν να επιβιώσουν ( πληθυσμός μόριας). Ως αποτέλεσμα της δημιουργίας απανωτών συνόρων οι μετανάστριες βρίσκονται στοιβαγμένες σε μια άτυπη παραγκούπολη που επεκτείνεται και γύρω από το ΚΥΤ. Η πλειοψηφία αυτών μένουν σε υπερπλήρεις σκηνές για μήνες και δεν έχουν καν πρόσβαση σε νερό για να κάνουν ντους ή να πλύνουν τα χέρια τους, ενώ οι τουαλέτες είναι ελάχιστες με αποτέλεσμα μία μόνο να χρησιμοποιείται από δεκάδες άτομα.
Στο ίδιο πνεύμα εγκατάλειψης και αποτροπής, η κυβέρνηση λίγους μήνες πριν αποστέρησε τη δυνατότητα σε αυτούς του ανθρώπους να έχουν ΑΜΚΑ, ενώ η διαδικασία αντικατάστασης του με το ΠΑΑΥΠΑ (προσωρινός αριθμός ασφάλισης αλλοδαπού) ξεκίνησε μόλις τις προηγούμενες μέρες με προοπτική ολοκλήρωσης της διαδικασίας μεχρι τον ΙΟΥΝΙΟ??. Αυτό έχει ουσιαστικά ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό τους από το δημόσιο σύστημα Υγείας και την ανάθεση κάλυψης των ιατρικών αναγκών τους στις ΜΚΟ, οι οποίες βέβαια λειτουργούν με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα και χρονοδιαγράμματα.

Danke, Flüchtling!

Σ' αυτή την εικόνα βλέπετε την επίσημη σελίδα της ιατρικής ένωσης του κρατιδίου της Σαξονίας. Το κρατίδιο αυτό είναι  η δυνατότερη περιφέρεια του ακροδεξιού/ναζιστικού κόμματος AFD. To AFD ενίσχυσε τα ποσοστά του μετά το 2015 στηριζόμενο στην αντιμεταναστευτική/ρατσιστική ρητορική λόγω της προσφυγικής "κρίσης". Η ιατρική ένωση αυτού του κρατιδίου ξεκίνησε καμπάνια από τα τέλη του Μάρτη ζητώντας την άμεση βοήθεια μεταναστών και προσφύγων γιατρών. Όπως μας πληροφορούσε το πρακτορείο Reuters στις 25 κορονομαρτίου 2020, "Η γερμανική κυβέρνηση λέει ότι μπορεί να διπλασιάσει τον αριθμό των κρεβατιών εντατικής θεραπείας και να παράγει ακόμη περισσότερες μάσκες οξυγόνου, αλλά η υποστελέχωση σε γιατρούς μετατρέπεται σε Αχίλλειο Πτέρνα της στρατηγικής της για την καταπολέμηση του κορονοϊού".

Η ιατρική ένωση λοιπόν ενημερώνει πως "ξένοι γιατροί που βρίσκονται στη Σαξονία αλλά δεν έχουν ακόμα άδεια άσκησης της  ιατρικής, μπορούν να βοηθήσουν στην περίθαλψη των κρουσμάτων κορονοϊού".

Και λίγο παρακάτω, στη δημοσίευση του Reuters, o Shadi Shahda, μετανάστης 29 ετών με τριετή υπηρεσία ως ΩΡΛ στη Συρία αλλά χωρίς δουλειά στη Σαξονία δηλώνει (αφού πρώτα αιτήθηκε): "Περιμένω για το κάλεσμα τους ... Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν είδα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι στη χώρα που ζω".

Πόσο θα θέλαμε να δούμε ναζήδες πάσχοντες από κορονοντουβρουτζά να εξετάζονται από μετανάστη-γιατρό, να ξινίζουν τα μούτρα τους και να τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Το τι θα γίνει βέβαια μετά την πανδημία και πώς οι "σκουρόχρωμοι" γιατροί  θα αντιμετωπιστούν είναι άλλη ιστορία. Αλλά η εικόνα των αναστατωμένων ναζήδων σε ανάγκη  είναι ωραία! Μούρλια!