Για το Νερό. Και πάλι. Στις μέρες του κοροντουβρουτζά.

Ξεκινάμε με το παρακάτω άρθρο από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής -  www.naftemporiki.gr, 8/12/2020 . Παραθέτουμε (ο τονισμός δικός μας):

Tο νερό θα συμπεριληφθεί στη λίστα εμπορευμάτων του χρηματιστηρίου CME μαζί με τον χρυσό και το πετρέλαιο, με την έναρξη της διαπραγμάτευσης συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης για πρώτη φορά από αυτήν την εβδομάδα. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης ανακοινώθηκαν τον Σεπτέμβριο, όταν ο καύσωνας και οι πυρκαγιές είχαν πλήξει τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ, αναγκάζοντας μισό εκατομμύριο κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους εξαιτίας των τεράστιων πύρινων μετώπων στο Όρεγκον, στην Καλιφόρνια και στην Ουάσιγκτον. 

Τα νέα συμβόλαια νερού στο CME θα συνδέονται με τον δείκτη Nasdaq Veles California Water (ΝQH2O) που καθιερώθηκε προ διετίας. Όπως είχε τονιστεί στην αρχική ενημέρωση του CME, «σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού αναμένεται να αντιμετωπίσουν ελλείψεις στην παροχή νερού μέχρι το 2025, παρουσιάζοντας έναν αυξανόμενο κίνδυνο στις επιχειρήσεις και τις κοινότητες όλου του κόσμου, και ιδιαίτερα στην αγορά νερού του 1,1 δισ. δολαρίων της Καλιφόρνια».  

Πρόθεση του CME είναι, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του, να δημιουργηθεί μια ρευστή και διαφανής προθεσμιακή αγορά που θα βοηθήσει τους χρήστες της να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο μιας αύξησης των τιμών. Παραδείγματος χάριν, το 40% της κατανάλωσης νερού στην Καλιφόρνια χρησιμοποιείται για την άρδευση εκτάσεων άνω των 36 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων. Οπότε ο δείκτης ΝQH2O θα επιτρέψει σε έναν αγροτικό παραγωγό να καλυφθεί εκ των προτέρων από μια απρόσμενη αύξηση του κόστους νερού που είναι απαραίτητη για την άρδευση μεγάλων καλλιεργειών. Θα επιτρέπει, επίσης, σε μια μεταποιητική μονάδα να διαχειρίζεται καλύτερα τους κινδύνους από τη διακύμανση των τιμών. Κάθε συμβόλαιο θα αντιπροσωπεύει πάνω από 12 εκατ. λίτρα νερού, αλλά δεν θα ενσωματώνει φυσικές ποσότητες όπως συμβαίνει με την προθεσμιακή αγορά των αγροτικών εμπορευμάτων ή των βιομηχανικών μετάλλων ή του πετρελαίου.   

Αναλυτές της αγοράς που μίλησαν στο πρακτορείο Bloomberg διατείνονται πως με τη διαπραγμάτευση συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης στο νερό, το οποίο θεωρείται στη συνείδηση της κοινής γνώμης ως δημόσιο αγαθό, μπορεί να αναδειχθεί η ανάγκη συντήρησης υδάτινων πόρων. Υπέρμαχοι του περιβάλλοντος τονίζουν για τους κινδύνους του φαινομένου του θερμοκηπίου και προειδοποιούν πως στο μέλλον μπορεί να ξεσπάσουν πόλεμοι για το νερό καθώς οι κλάδοι της γεωργίας και της ενέργειας μαζί με τη μεγέθυνση των αστικών κέντρων θα αυξήσουν τον ανταγωνισμό για υδάτινους πόρους. Αν μη τι άλλο, τα συμβόλαια νερού στο CME θα απεικονίζουν και θα συνοψίζουν τις μεγάλες διακυμάνσεις στο κόστος ύδρευσης σε μια επικίνδυνη περίοδο για τον πλανήτη. 

Τα συμβόλαια νερού, αν και δεν θα απαιτούν τη δέσμευση φυσικών ποσοτήτων, θα κλείνουν με βάση τον δείκτη ΝQH2O που δημιουργήθηκε προ διετίας από το χρηματιστήριο Nasdaq και τη Veles Water Limited που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη χρηματοοικονομικών προϊόντων στις αγορές ύδατος. Ο δείκτης ΝQH2O αντανακλά μια εβδομαδιαία τιμή αναφοράς στα δικαιώματα ύδατος της Καλιφόρνια, η οποία απορρέει από τον σταθμισμένο μέσον όρο των τιμών στις πέντε μεγαλύτερες και πιο ενεργές αγορές ύδατος της πολιτείας. Σύμφωνα με τους Los Angeles Times, το κόστος ύδρευσης σε όλες τις ΗΠΑ έχει αυξηθεί κατά 31% πάνω από τον πληθωρισμό και για τους κατοίκους της Καλιφόρνια έως και 45%. Παράλληλα, ειδήμονες τονίζουν πως είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν έργα για την αναβάθμιση των υποδομών στη συγκεκριμένη πολιτεία. 

Τι μας λέει το παραπάνω απόσπασμα; Μας λέει ότι στην Καλιφόρνια και τους χρηματιστηριακούς δείκτες το νεράκι μπαίνει επισήμως στο παιχνίδι/τζογάρισμα των χρηματαγορών. Επισήμως!

Το νερό - και η εμπορευματοποίησή του -  που με θράσος στο απόσπασμα περιγράφεται ως κάποιας πεπλανημένης κοινής γνώμης "δημόσιο αγαθό", μετά από δεκαετίες υφαρπαγής μπαίνει στο χρηματιστήριο. Προσέξτε: στη λίστα εμπορευμάτων με το χρυσό και το πετρέλαιο.

Στην εικόνα, στην αρχή αυτού του άρθρου παραθέσαμε ως τίτλο τις αιτιάσεις του δικτύου κοινοτήτων Λέσβου για τις παράλογες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΥΑΛ. Ειδικά αυτές που αφορούν τα χωριά. 

Όλο το κείμενο από τον ιστότοπο stonisi.gr (σημ.: δική τους σύνταξη):

Την αντίθεσή του στην αναπροσαρμογή των τιμολογίων της ΔΕΥΑΛ, η οποία θα φέρει αυξήσεις στην τιμή του νερού σε όλη τη Λέσβο, εκφράζει με επιστολή του στους Δημάρχους του νησιού Μυτιλήνης και Δυτικής Λέσβου, το Δίκτυο Κοινοτήτων Λέσβου. Στην επιστολή τίθενται ερωτήματα για τη λειτουργία των υδρομετρητών και την επιβολή προστίμων σε περιπτώσεις που διαπιστώνεται σκόπιμη βλάβη στα συστήματα καταμέτρησης.

«Το Δίκτυο Κοινοτήτων Λέσβου, είναι κατηγορηματικά αντίθετο, στις νέες αυξημένες τιμές του νερού σε όλη τη Λέσβο, που αποφάσισε το Συμβούλιο της ΔΕΥΑΛ και προώθησε στα Δημοτικά Συμβούλια για έγκριση.  Με τον τίτλο του εξορθολογισμού των τιμών σε όλη τη Λέσβο και της υποτιθέμενης ελάφρυνσης των κατοίκων της πόλης της Μυτιλήνης, επιβάλει αυξήσεις σε όλους τους κατοίκους της Λέσβου.

Όταν  οι αρμοδιότητες της ΔΕΥΑΛ επεκτάθηκαν σε όλες τις Δημοτικές Ενότητες της Λέσβου, αποφασίστηκαν και νέες  τιμές του νερού σε όλες τις Κοινότητες που χωρίστηκαν σε 4 ζώνες, ανάλογα με τον πληθυσμό και τις προσφερόμενες υπηρεσίες προς τους κατοίκους. Τώρα προωθούνται αυξήσεις στη πάγια χρέωση των μικρών και μεσαίων Κοινοτήτων, αλλά  και αυξήσεις σε όλη τη Λέσβο, αφού την πάγια χρέωση από 19 κυβικά μειώνεται στα 9 κυβικά, οπότε κάθε επιπλέον κυβικό νερού πάνω από τα 9, θα χρεώνετε χωριστά. Αλλά  η  πλειοψηφία των καταναλωτών βρίσκεται μεταξύ 9 και 19 κυβικά, οπότε η επιβάρυνση θα είναι για όλους τους καταναλωτές αυτής της κατηγορίας και αυτών που κατοικούν στη πόλη της Μυτιλήνης.  Μαζί με τις τιμές του νερού αυξάνονται ποσοστιαία και τα  τέλη αποχέτευσης και μάλιστα σε χωριά που δεν υπάρχει βιολογικοί καθαρισμοί!

Για  πάρα  πολλούς  λόγους χρειάζονται στήριξη οι κάτοικοι των μικρότερων Χωριών, που δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν. Δεν μπορεί να είναι αυτή η πηγή αύξησης των εσόδων της ΔΕΥΑΛ. Ενδεικτικά :

- Γιατί  δεν  συνεχίστηκε η τοποθέτηση Υδρομετρητών, όπου ακόμα δεν υπάρχουν .

- Γιατί δεν επισκευάζονται οι  χαλασμένοι υδρομετρητές, ώστε να μην υπάρχει ανεξέλεγκτη κατανάλωση .

- Γιατί δεν επιβάλλονται πρόστιμα  σε όποιες περιπτώσεις αποδεικνύεται σκόπιμη βλάβη στον υδρομετρητή.

Πιστεύουμε πως τα τέλη Ύδρευσης –Αποχέτευσης πρέπει να επιβάλλονται ανάλογα με τις προσφερόμενες υπηρεσίες, (Φυσική ροή ή αντλιοστάσια, Βιολογικοί καθαρισμοί ή παντοροικό σύστημα, κατάσταση δικτύων και βλάβες, ολοήμερη παροχή ή μερική, ύπαρξη υδρονομέα ή όχι, κ.λ.π.), λαμβάνοντας πάντα υπόψη ότι πρέπει να υπάρχουν κάποια κίνητρα για την παραμονή στα Χωριά και το βασικότερο ότι το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και είναι αδιανόητο να συνδέεται με μεθοδεύσεις εμπορευματοποίησης», καταλήγει στην επιστολή του προς τους δύο δήμους, το Δίκτυο Κοινοτήτων Λέσβου.

Το Κλάξον θα καταλήξει με κάποιο δικό του απόσπασμα - προειδοποίηση (τρόπω τινά)  από το 2015:

Στη Δ.Ε.Υ.Α. Μυτιλήνης το 2000 εργάζονταν 75 άτομα τακτικό προσωπικό και 2 άτομα ως εποχιακοί για την κάλυψη των αναγκών των παρεχόμενων υπηρεσιών της επιχείρησης. Η Δ.Ε.Υ.Α. Μυτιλήνης συγχωνεύτηκε τον Ιούνιο του 2013 στα πλαίσια του προγράμματος Καλλικράτης και επέκτεινε την δραστηριότητά της στις Δ.Ε. Θερμής. Μανταμάδου Ευεργέτουλα, Μήθυμνας. Στη Δ.Ε.Υ.Α. Λέσβου από το 2000 έως το 2014 λόγω ηλικίας οδηγήθηκαν στην συνταξιοδότησ 15 υπάλληλοι της πρώην Δ.Ε.Υ.Α. Μυτιλήνης. Με την νέα επέκταση της Δ.Ε.Υ.Α. Λέσβου με την ολική επέκταση της χωρικής αρμοδιότητας σε όλο το νησί, θα κληθεί να διαχειρισθεί ένα πολύ μεγαλύτερο όγκο υποδομών και συγκεκριμένα 105 δεξαμενές ύδρευσης, 400 αντλιοστάσια, και 20 εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων και ένα δίκτυο ύδρευσης –αποχέτευσης – ομβρίων υδάτωντο οποίο ποτέ δεν έχει καταγραφεί. Στη Δ.Ε.Υ.Α.Λέσβου μετά την πρώτη επέκταση παραχωρήθηκε ένας μόνο υδραυλικός από τον Δήμο Λέσβου και ούτε ένας υπάλληλος από τους πρώην Δήμους για την καταγραφή ενδείξεων υδρομέτρων. Σήμερα το σύνολο των εργαζομένων μετά την ολική επέκταση στην Δ.Ε.Υ.Α. Λέσβου ανέρχεται σε 49 υπαλλήλους (έναντι 75 κατά τον χρόνο 2000) ο ελάχιστος αριθμός απαιτουμένων εργαζομένων ώστε οριακά να καλύπτουμε τις βασικές ανάγκες των δεκατριών πρώην Δήμων με τα παραπάνω γεωγραφικά- πληθυσμιακά στοιχεία και το μέγεθος των δικτύων και των εγκαταστάσεων είναι 110 εργαζόμνοι”. Τα παραπάνω αλιεύτηκαν από την ιστοσελίδα lesvosnews στις 11/12/2014. Λίγες μέρες μετά κι ενώ γραφόταν αυτό το έντυπο, το δημοτικό συμβούλιο της Λέσβου επικύρωσε την απόφαση των έργων επέκτασης του δικτύου από την 1/1/2015. Το έργο αυτό τελικά παίρνει παράταση αποπεράτωσης μέχρι τις 30/6/2016. Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι μια κεντρική πολιτική/οικονομική απόφαση η οποία επιβάλλει την επέκταση των τοπικών ΔΕΥΑ χωρίς να συνυπολογίζεται (ή συνυπολογιζόμενη για λόγους σχεδιασμού) η πλήρης αδυναμία υλοποίησής της. Μετά αρχίζει όλη η οπερέτα επίρριψης ευθυνών για “καθυστερήσεις”, “υπονομεύσεις” κι άλλα τέτοια χαριτωμένα μεταξύ δημοτικών αρχών και διοικήσεων, ώσπου να φτάσουμε στις κινήσεις έμμεσης ή άμεσης ιδιωτικοποίησης διότι, δυστυχώς πάντα, τα “μεγαλειώδη έργα” δεν μπορούν τελικά να πάρουν σάρκα και οστά χωρίς την “αγία ιδιωτική πρωτοβουλία”. Το γεγονός της υποστελέχωσης περνάει στα ψιλά, αντιθέτως οι καταγγελίες για κακοτεχνίες και ελλείψεις χρησιμοποιείται από τους ευαίσθητους “από πάνω” ως κάτι που πρέπει πάσηθυσία να ξεπεραστεί “για το καλό των πολιτών”. Το 2013 λοιπόν πληροφορούμασταν πως η δημοτική αρχή έθετε τις βάσεις για τη λύση του προβλήματος προχωρώντας σε μια καταπληκτική κίνηση: την πρόσληψη νέου διευθυντή! Ούτε προσωπικό, ούτε υλικοτεχνική υποδομή, ούτε τίποτα. Νέος διευθυντής!

Αυτά τα ολίγιστα προς το παρόν για το γεγονός ότι σε όλα τα πεδία θα "σφίξουν οι κώλοι". Σε όλα!

Η δουλίτσα του 2015 εδώ. 

Για να μην μας λογαριάζουν για μαλάκες.

Και συνέχιζαν να πέφτουν από τα σύννεφα...(2)

 Τον Μάρτη του 2020 μεταξύ άλλων γράφαμε (έντυπο κλάξον, φύλλο 16) τα εξής:

"Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ζούμε σε μια κατάσταση στρεβλώσεων. Στρεβλώσεις οι οποίες είναι απότοκα μιας γενικευμένης κοινωνικής συνθήκης στην οποία το ατομικό Εγώ έχει καταλάβει κάθε σπιθαμή του δημόσιου βίου καταργώντας αιώνες συλλογικής ζωής, συλλογικών δράσεων, διαστρεβλώνοντας ή υποτιμώντας κατακτήσεις (θεωρητικές και πρακτικές). Εδώ και πολλά χρόνια τα σώματα αντιμετωπίζονται ως μηχανές, το κυνήγι της αιώνιας νεότητας διαπερνάει την κοινωνία σε βαθμό που φτάσαμε στην αντιστροφή της πραγματικότητας: θεωρούμαστε ή θεωρούμε πια τους εαυτούς μας “ασθενείς μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου”. Η γήρανση ξορκίζεται σαν κάτι εξωπραγματικό, τα πρότυπα υγείας και ομορφιάς ή οι διαστρέβλωση αιτημάτων και πρακτικών κινημάτων περασμένων δεκαετιών, όλα αυτά και άλλα πολλά, μας φόρεσαν καπέλο την ιδεολογία του υγιεινισμού. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ιδεολογίας: δεν αναγνωρίζει την πραγματικότητα, δημιουργεί και επιβάλλει νόρμες, αποσπά την προσοχή από αναγκαίες διεκδικήσεις του παρόντος (εργασιακές, κοινωνικές, κοινοτικές), έχει όλα τα εφόδια πλέον για να κ ρ α τ ι κ ο π ο ι θ εί! Δεν θέλουμε να το παίξουμε ούτε γιατροί, ούτε κοινωνιολόγοι, ούτε οικονομολόγοι. Δεν θέλουμε να προτείνουμε σε κανέναν και καμία να μην κάτσει σπίτι ή να αψηφίσει τα πάντα και να χυθεί στους δρόμους (θα προλάβουν έτσι κι αλλιώς οι ντουντούκες της αστυνομίας). Θέλουμε απλώς να μοιραστούμε μια γνώμη: Όλη αυτή η σκόνη που σηκώνει η παρούσα συνθήκη μπορεί να μην αφήσει πίσω της εκατόμβες νεκρών, αλλά κινδυνεύουμε να βρεθούμε σε μια επόμενη μέρα όπου θα έχουν καταλυθεί τα πάντα και ο κόσμος, ο κλεισμένος και φοβισμένος στα σπίτια του θα φορέσει με μεγάλη ευχαρίστηση ακόμα περισσότερες αλύσιδες, θα καταρρεύσει ψυχικά και διανοητικά, θα κανιβαλίσει, θα καταναλώσει ακόμα περισσότερα fake news, θα δεχτεί με χαρά τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες φορεμένες σαν λουράκι ρολογιού στα χέρια του, όπως τα βραχιολάκια των εξοδούχων φυλακής, θα δεχτεί τα πάντα για την “επιστροφή στην κανονικότητα”, όπου “υγειονομικές βόμβες” θα έχουν χαρακτηριστεί μικρά παιδιά και νέοι άνθρωποι... Όπου “υγειονομική βόμβα” θα έχει θεωρηθεί η ίδια η ζωή. Θα ξεχάσει (αν δεν έχει ξεχάσει ήδη) ότι - όχι πολύ παλιά - όταν ανησυχούσαμε για κάποιον/α του λέγαμε “βγες να σε δει λίγο ο ήλιος”... Ας κάνουμε τα πάντα για να μείνουμε με το κεφάλι στο λαιμό".

Καθώς επίσης και το παρακάτω:

"Δεν ξεχνάμε τους πάνω από 20.000 άστεγους μετανάστες του νησιού που δεν μπορούν να “μείνουν σπίτι” γιατί δεν έχουν. Που δεν θα απολυμάνουν πόμολα γιατί δεν έχουν. Που δεν κινδυνεύουν από συγχρωτισμό σε σχολεία και γυμναστήρια γιατί τους τα κάψανε οι τραμπούκοι παρακρατικοί. Που οργανώνονται, ενημερώνονται από εθελοντές για τον ιό και ράβουν οι ίδιες τις μάσκες τους".

Σε εκείνο το φύλλο πήραμε κι ένα ρίσκο ρωτώντας δημόσια τους καβλιάρηδες που επιτίθονταν σε μέλη ΜΚΟ αν θα παρακαλέσουν στο μέλλον τις υπηρεσίες αυτών των ΜΚΟ μετά την κατάρρευση του Βοστανείου. Το πήραμε το ρίσκο. Και καλά κάναμε. Εν τω μεταξύ η Μόρια κάηκε. Προβοκατόρικα. Ο Καρα Τεπές χτίζεται (κανονικότατα) μετά τον μεγάλο εμπρησμό για τον οποίο τραβιούνται χωρίς στοιχεία συγκεκριμένοι άνθρωποι. Αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα.

Η μετακύληση  ευθυνών πάντως έχει γραμμικότητα: Αν δεν φταίνε οι μετανάστες, ε, τότε, φταίνε, οι βλάχοι οι χωριάτες.

Ευκολάκι.

Και συνέχιζαν να πέφτουν από τα σύννεφα...(1)

 

Στην εικόνα βλέπουμε δημοσίευμα της ιστοσελίδας Χρόνος της Κοζάνης. Τι λέει το δημοσίευμα;

Αντιγράφουμε (ο τονισμός δικός μας): 

"Οργισμένοι είναι αυτοδιοικητικοί και υγειονομικοί φορείς με τον κεντρικό ΕΟΔΥ στην Αθήνα, ο οποίος σήμερα δήλωσε ούτε ένα, ούτε δυο αλλά 38 επιβεβαιωμένα κρούσματα της ΠΕ Κοζάνης από τις 12 Νοεμβρίου 2020… σήμερα 12 Ιανουαρίου 2021!

Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πηγές του «Χ» τα κρούσματα αυτά καταχωρήθηκαν χθες από τον Νοέμβρη και σήμερα προστέθηκαν στον αριθμό των κρουσμάτων της ΠΕ Κοζάνης που ανέρχονται σε 15! Αναλυτικά τα σημερινά κρούσματα είναι 2 στην Σιάτιστα, 7 στην Κοζάνη και 4 στην Πτολεμαΐδα. Σε αυτά όμως προστέθηκαν ως… δια μαγείας ακόμη 38 κρούσματα, τα οποία προέρχονται από τον Δήμο Εορδαίας και αντί να δηλωθούν στις 12 Νοεμβρίου δηλώθηκαν χθες, όπως αναφέραμε παραπάνω.

Πρόκειται πραγματικά για μια εξέλιξη που εξόργισε αυτοδιοικητικούς και φορείς και βέβαια τους πολίτες, οι οποίοι από τον Οκτώβριο ζουν σε ένα lockdown διαρκείας! Να σημειωθεί πως σύμφωνα με την νομοθεσία υπάρχουν ποινικές ευθύνες αν υπάρξει καθυστέρηση δήλωσης κρουσμάτων άνω των… 24 ωρών"!

Στην ουσία κόσμος και κοσμάκης "πέφτει από τα σύννεφα" κατά την προσφιλή του συνήθεια επειδή "μαγειρεύτηκαν" οι αριθμοί. Πρωτοφανές; Όχι. Πάγια τακτική των ημερών του κορονοντουβρουτζά, ομολογημένη δημοσίως από κρατικούς φορείς της europa, σημείο αναφοράς περί λαθροχειρίας από "αιρετικούς" επιστήμονες, κατατεθειμένη ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ σε άρθρα από όσους/ες επιμένουν στην κριτική και την αμφισβήτηση. Κριτική και αμφισβήτηση που ποτέ μα ποτέ, με σεβασμό (κυρίως) στην ιστορία των κινημάτων δεν δέχεται ιερατεία. Πολύ περισσότερο, ιερατεία επιστημονικά.

Το Κλάξον επισημαίνει πως δεν αποτελεί δα και νέο ότι σε κάποιες περιοχές όπως η Κοζάνη η προσεκτική παράθεση αριθμών αποδεικνύει την κρατική/επιστημονική/τεχνολογική λαθροχειρία με βάση την οποία εμφανίζεται από το ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΟ πουθενά 253% αύξηση κρουσμάτων. Τα ίδια φωνάξανε και στην Ελευσίνα. Τα ίδια μπορεί να βρει κάθε καθαρό μυαλό αν ψάξει νηφάλια (και κουραστικά). Θα το επαναλάβουμε από δω χάμω για άλλη μια φορά: Μας φτύνουν στα μούτρα επειδή βαριόμαστε.

Θα επισημάνει όμως το εξής: Στην πόλη της Μυτιλήνης, σήμερα που επιβλήθηκε το "σκληρό lockdown" (μα τι ωραίος ευφημισμός) στα χείλια πολλών μα πάρα πολλών ανθρώπων βρήκε έκφραση ο "κοινωνικός αυτοματισμός-κανιβαλισμός": Φταίνε οι γέροι χωριάτες του χωριού της Πηγής! 

Ας περιμένουμε λίγο ακόμα μέχρι να ξαναπέσουμε από τα σύννεφα...

Σημείωση: στην "αναζήτηση αυτού του ιστολογίου" πληκτρολογώντας τη λέξη "αριθμοί" βγαίνουν κάποια πραματάκια σχετικά και ενδιαφέροντα.

AU PAYS DES INSENSIBLES (ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΝΟΣΩΝ) (2020)

 Από το Μετέχνιο.

Αφιερωμένο στα αλάνια που μας μοίρασαν χαρά απόψε 8/1/2021 στη Μυτιλήνη

 Σ' αυτά τα Τσακάλια που οικειοποιήθηκαν κι εξέτρεψαν, σ' αυτά τα άτομα που απέδειξαν ότι η ευφυία στριμώχνει. Με τη φωνή του Καζαντζίδη ενίοτε...

Καλή λευτεριά Μάγκες και Μαγκίτισσες!

Μισθωτή εργασία στα χρόνια του κορωνοϊού

από το blog https://posiek.noblogs.org/

Το πρόσφατο παρελθόν

Το 2008 ξεκίνησε από τις ΗΠΑ η επονομαζόμενη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση. Λόγω της παγκόσμιας διασύνδεσης του κεφαλαίου, τράπεζες σε ολόκληρο τον κόσμο έφτασαν στα όρια της χρεοκοπίας, κυβερνήσεις τρέχανε να τις σώσουν μέσω κρατικοποιήσεων και συγχωνεύσεων. Με πολιτικές αποφάσεις δηλαδή και χρήματα των απανταχού πληβείων φορολογούμενων, σώθηκαν οι νόμιμοι τοκογλύφοι. Συνέβη μια ακόμη αναδιάρθρωση του παγκόσμιου κεφαλαίου, που αποτελεί δομική διαδικασία για την ίδια του την επιβίωση και ανατροφοδότηση και όχι προϊόν απληστίας και λάθος οικονομικών χειρισμών. Μας λέγανε τότε, ότι πρόκειται για τη χειρότερη οικονομική ύφεση από αυτή του 1929.

Σε αυτή τη συγκυρία, τον Απρίλιο του 2010, ο Γ. Παπανδρέου, τότε πρωθυπουργός, ανακοίνωσε μέσω διαγγέλματος από το ειδυλλιακό Καστελόριζο, ότι το ελληνικό κράτος θα προσφύγει αναγκαστικά για δανειοδότηση άνευ όρων στο “μηχανισμό στήριξης” ΔΝΤ-ΕΕ. Το σκάφος, έλεγε χαρακτηριστικά, είναι έτοιμο να βυθιστεί και έπρεπε να προετοιμαστούμε για την αρχή μιας νέας οδύσσειας. Οι αρμόδιοι ειδικοί-επιστήμονες, που τότε ήταν οι οικονομολόγοι, μέσω των μίντια πλημμύρισαν τη ζωή μας με άχρηστους, ακαταλαβίστικους όρους όπως spreads, cacs, cds, οίκοι αξιολόγησης και αξιόχρεα, με επίκεντρο το φόβο της χρεοκοπίας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν βιώσαμε στο πετσί μας τις προεκτάσεις της συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής, η υποτίμηση της εργατικής δύναμης χρησιμοποιήθηκε για μια ακόμη φορά ως μέσο για την παράκαμψη της κρίσης, με αποτέλεσμα την περεταίρω εμβάθυνσή της. Η τεχνητή δημιουργία νέου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, πραγματοποιήθηκε με την αναχρηματοδότηση υπέρογκων δανείων, παράγοντας τη συνακόλουθη επιβολή ολοένα και πιο σκληρών δημοσιονομικών μέτρων. Μνημόνια –μέτρα λιτότητας δηλαδή– που οδήγησαν στο πετσόκομμα μισθών και συντάξεων, έκρηξη της ανεργίας, φτωχοποίηση της κοινωνίας. Τις μαχητικές μαζικές αντιδράσεις των επόμενων χρόνων τις κατάπιε το ίδιο το πολιτικό σύστημα, αφού μεταφράστηκαν σε εκλογικά αποτελέσματα. Η κοινωνία και πάλι είχε διαλέξει το δρόμο της ανάθεσης της τύχης της στους πολιτικούς.

Το παρόν

Σύμφωνα με την καθεστωτική ρητορική, το Δεκέμβριο του 2019 ξεκίνησε η διάδοση ενός ιού, που ονομάστηκε SARS-CoV-2 και εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το Μάρτη του 2020 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακήρυξε την ασθένεια πανδημία. Οι εκλεγμένοι κυβερνήτες του δυτικού ανεπτυγμένου κόσμου ξεκίνησαν να κηρύσσουν ο ένας μετά τον άλλο τα φέουδά τους σε “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, αναγγέλλοντας ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο, αυτή τη φορά με έναν αόρατο εχθρό. Τώρα οι ειδικοί-επιστήμονες που πλημύρισαν τη ζωή μας με νέους ακαταλαβίστικους όρους, pcr, διάφορα είδη φαρμάκων με παράξενες ονομασίες, είναι οι γιατροί και στο επίκεντρο ο φόβος του θανάτου.

Με αφορμή λοιπόν τον κορωνοϊό και για λόγους δημόσιας υγείας, όπως λέγεται, τα κράτη προχώρησαν σε αναγκαστικά “καθολικά λοκ νταουν”, στην απαγόρευση της ελεύθερης κυκλοφορίας μας, επέβαλαν αναστολές συμβάσεων εργασίας σε ολόκληρους κλάδους, κατέστησαν υποχρεωτική την τηλεργασία. Με το πρόσχημα ενός εξωγενούς παράγοντα, όπως τον ονομάζουν, συνεχίζουν με πιο εντατικούς όρους την προϋπάρχουσα αναδιάρθρωση του κεφαλαίου, με όσα αυτή μπορεί να συνεπάγεται˙ έκρηξη ξανά της ανεργίας, ακραία υποτίμηση του βιοποριστικού μας επιπέδου, πλήρη ελαστικοποίηση των όρων εργασίας. Αφού μας έκλεισαν στα σπίτια μας, μας πέταξαν κι ένα ξεροκόμματο ειδικής αποζημίωσης, γεγονός που λειτούργησε αφομοιωτικά ως προς την οργάνωση και διεκδίκηση των συμφερόντων μας, αποσυμπιέζοντας τις όποιες κοινωνικές εκρήξεις. Δυστυχώς, αρκετοί εξέλαβαν τις κρατικές “αποζημιώσεις” ως επιδοτούμενες διακοπές.

Αρχές Μάη, όταν παροδικά άρχισαν να αίρονται οι απαγορεύσεις, για να μας χρυσώσουν το χάπι αποφάσισαν σε κεντρικό επίπεδο, εν προκειμένω σε πανευρωπαϊκό, την εφαρμογή του προγράμματος Sure. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ευρωπαϊκό δάνειο, το οποίο καταμερίζεται μεταξύ των κρατών μελών της ένωσης, ούτως ώστε να πληρώσουν μειωμένους τους μισθούς μας μαζί με τ’ αφεντικά προς αποφυγή περαιτέρω απολύσεων.

Η συγκεκριμένη “θεραπεία” δεν είναι καινούρια, αλλά αποτελεί μια παραλλαγή του γερμανικού Kurzarbeit (εργασία βραχείας διαρκείας), το οποίο εφαρμόστηκε στη Γερμανία κατά την οικονομική κρίση του 2008 και είχε ισχύ από ένα μέχρι δύο χρόνια. Οι εργαζόμενοι λάμβαναν μειωμένους μισθούς ανάλογα με το μειωμένο ωράριο εργασίας τους, ενώ η διαφορά των αμοιβών τους καλύπτονταν από το κράτος σε ποσοστό από 40 έως 60% μέσω “επιδόματος”. Σε όλη τη διάρκεια ισχύος του προγράμματος οι εργαζόμενοι μπορούσαν να δουλέψουν και σε άλλο αφεντικό, άμα δεν έβγαιναν οικονομικά και έπρεπε να είναι διαθέσιμοι για προγράμματα μετεκπαίδευσης, διά βίου μάθησης κλπ.

Συν… ΑΝΕΡΓΙΑ

Τα παραπάνω στον ελλαδικό χώρο εξειδικεύτηκαν με το πρόγραμμα Συν-εργασία, που τέθηκε σε ισχύ τον Ιούνη με βάθος διάρκειας μέχρι το Δεκέμβρη του 2020 (όπως διαβάζουμε τελευταία θα πάρει παράταση έως και το Μάρτη του 2021). Σύμφωνα με τα όσα προβλέπει, το εκάστοτε αφεντικό έχει το δικαίωμα να μειώσει το χρόνο εργασίας ενός εργαζόμενου πλήρους απασχόλησης έως και 50%. Το κράτος καλύπτει το 60% του μισθού που χάνει ο εργαζόμενος για τις ώρες που δε δουλεύει και το αφεντικό καλύπτει αντίστοιχα τις ώρες εργασίας. Επιπλέον, το κράτος πληρώνει εξολοκλήρου τις ασφαλιστικές εισφορές. Μιλάμε ουσιαστικά για μια νέα μορφή εκ περιτροπής εργασίας, που δίνει το δικαίωμα στα αφεντικά να μετατρέψουν μονομερώς συμβάσεις αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης σε μερικής.

Οι εποχικά εργαζόμενοι του τουριστικού και επισιτιστικού κλάδου καλούνται εδώ και μήνες να επιβιώσουν αρχικά με το ξεροκόμματο των 534 ευρώ και μετά με τα ψίχουλα του ταμείου ανεργίας. Οι άνεργοι, ειδικά οι μακροχρόνια, έχουν αφεθεί στο έλεος, καταδικασμένοι να πεινάσουν. Οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι μένουν φυσικά εκτός οποιασδήποτε ρύθμισης καταδικασμένοι στην “αφάνεια” που οι ίδιοι επιλέξανε, είτε γιατί θεώρησαν πιο συμφέρον να παίρνουν τα λεφτά στο χέρι, είτε γιατί δεν αρνήθηκαν να δουλεύουν αδήλωτοι υποκύπτοντας στους εξαναγκασμούς των αφεντικών, χαρίζοντάς τους εργατικά δικαιώματα που μπορεί να θεωρούνται κεκτημένα, δεν είναι όμως καθόλου δεδομένα.

Όσα δάνεια και να πάρουν, τα οποία εμείς πάλι θα καλεστούμε να αποπληρώσουμε, όσα ψίχουλα και να μας δώσουν, το μαύρο δε γίνεται άσπρο. Έχουν το θράσος να μας λένε ότι μπορούμε να ζούμε κι έτσι, μας υπενθυμίζουν σε όλους τους τόνους ότι έχουμε καπιταλισμό, μας κατηγορούν ότι είμαστε άνεργοι γιατί δεν ξέρουμε να φτιάξουμε σωστά τα βιογραφικά μας. Επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά τί σημαίνει καπιταλισμός, γνωρίζουμε ότι μια χαρά τους βολεύει η ανεργία να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, γιατί όσο μεγαλώνουν τα ποσοστά της, τόσο πέφτουν τα μεροκάματα. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αφεντικά και κεφάλαιο επιχειρούν να μας οδηγήσουν στην πλήρη εξαθλίωσή μας.

Ο ΣΕΒ υπαγορεύει το κράτος εκτελεί

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι το κεφάλαιο από τις αρχές της “πανδημίας” επανέφερε στο προσκήνιο επιτακτικά την αλλαγή του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου, που διέπει τις εργασιακές σχέσεις. Με αφορμή δηλαδή την αντιμετώπιση μιας πανδημίας απαίτησε αυτό που ζητάει πάντα, περισσότερη “προσαρμοστικότητα” και “ευελιξία”. Και ο Κ. Μητσοτάκης εξήγγειλε από το βήμα της ΔΕΘ την αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας λέγοντας χαρακτηριστικά τα εξής: «Φαντάζομαι λίγοι θα είχαν αντίρρηση στο να μπορούν οι εργαζόμενοι να έχουν περισσότερη ευελιξία, εφόσον το επιθυμούν οι ίδιοι, χωρίς αυτό να σημαίνει κατάργηση του οκταώρου. Λίγοι μπορεί να έχουν αντίρρηση για το γεγονός ότι ένας εργατικός νόμος του 1982 χρειάζεται επιτέλους κάποιο ουσιαστικό εξορθολογισμό» (13/9/2020).

Μόνο που έχουμε γίνει ήδη λάστιχο. Την τελευταία δεκαετία όσοι δουλεύουμε γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο φόρτος εργασίας που καλούμαστε να βγάλουμε εις πέρας αναλογεί σε δύο και τρεις ανθρώπους, ότι οι απλήρωτες υπερωρίες αποτελούν άτυπο κανόνα, ότι η εκ περιτροπής εργασία μια χαρά βασίλευε χωρίς να τους κάνουνε δώρο τις ασφαλιστικές εισφορές που είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουνε. Όσοι πεταχτήκαμε εκτός αγοράς εργασίας, παραμένουμε άνεργοι χωρίς καμιά στήριξη και προοπτική. Ακόμα κι αν ξαναβρούμε δουλειά, αυτή θα είναι με χείριστους όρους. Κάποιοι λιθάρι το λιθάρι από τα κάτω και χωρίς καμία στήριξη από τους εργατοπατέρες, παλεύουμε να καλυτερέψουμε αυτούς τους όρους, ενώ κάποιοι παραδίδονται αμαχητί στους εκβιασμούς των αφεντικών.

Το νέο νομοσχέδιο, προβλέπει και με τη βούλα του κράτους πλέον, την κατάργηση του 8ώρου και της αμειβόμενης υπερωριακής εργασίας, αφού θεσμοθετείται σε ημερήσια βάση η 10ώρη εργασία χωρίς επιπλέον αμοιβή, αλλά ανταλλαγή των επιπλέον ωρών με τη μορφή άδειας ή ρεπό. Αντίστοιχα, αυξάνεται και το ανώτερο πλαφόν των νόμιμων υπερωριών από 120 ώρες που είναι σήμερα σε ετήσια βάση, σε 120 ώρες ανά εξάμηνο. Βαίνει προς κατάργηση η κυριακάτικη αργία, καθώς διευρύνεται η λίστα των επιχειρήσεων που θα μπορούν να λειτουργούν. Συρρικνώνεται περεταίρω ο ρόλος του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) με τη μεταφορά της αρμοδιότητας των “εργατικών διαφορών” στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), που είναι φορέας των αφεντικών. Το νέο νομοσχέδιο καταργεί στην ουσία της τη λειτουργία της απεργίας, του βασικού και πιο ισχυρού μέσου που έχουμε για να διεκδικούμε τα συμφέροντά μας, καθώς επιβάλλει τη λειτουργία επιχειρήσεων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα με προσωπικό ασφαλείας 40%. Ταυτόχρονα, ποινικοποιεί τις ίδιες τις απεργιακές δράσεις, αφού μια απεργία θα κηρύσσεται παράνομη, όταν ασκείται από τους απεργούς “ψυχολογική ή σωματική βία”. Δηλαδή, βία μπορεί να αποτελούν τα συνθήματα, τα πανό, τα κείμενα προπαγάνδισης, οι καταλήψεις εργασιακών χώρων που λειτουργούν παρά την ύπαρξη απεργιακής κινητοποίησης και ο δίκαιος τραμπουκισμός των απεργοσπαστών τους. Τέλος, στο νέο νομοσχέδιο προβλέπεται φυσικά η πολυπόθητη θεσμοθέτηση της τηλεργασίας. Εν ολίγοις, ο “εξορθολογισμός” της εργατικής νομοθεσίας από το κράτος ορίζεται ως η παράδοση προς απεριόριστη εκμετάλλευση στ’ αφεντικά μιας στρατιάς εργαζόμενων και ανέργων.

Τηλεργασία όπως τηλεζωή

Η τηλεργασία σαν μορφή οργάνωσης και εκτέλεσης εργασίας δεν πρωτοεμφανίστηκε τώρα λόγω του κορωνοϊού. Στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως σε επαγγέλματα που άπτονται του τεχνολογικού τομέα αποτελεί εργασιακή μόδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μόνο που μέχρι τώρα ήταν προαιρετική και πλέον καθίσταται το κυρίαρχο υποχρεωτικό μοντέλο δουλειάς.

Τα επιχειρήματα όσων εργαζόμενων γουστάρουν τηλεργασία ταυτίζονται πάνω κάτω με αυτά των αφεντικών για την επιβολή της. Μπορώ να δουλέψω στη θαλπωρή του σπιτιού μου ασφαλής, με τις πυτζάμες, να τρώω το ζεστό μου το φαγάκι, γλυτώνω το χρόνο μετακίνησης από και προς τη δουλειά μου, μπορώ ενδεχομένως να δουλέψω από όπου θέλω, ακόμη και για εταιρίες που εδρεύουν σε άλλη πόλη ή χώρα από αυτή που μένω. Ευκολία λοιπόν και για τη μια και για την άλλη μεριά.. Είναι όμως στα αλήθεια έτσι;

Στην πραγματικότητα, η τηλεργασία εντάσσεται ξεκάθαρα στις πολιτικές ευελιξίας και ελαστικοποίησης της εργασίας. Προσφέρει εξοικονόμηση πόρων για τους εργοδότες που απορρέει από το χαμηλότερο εργατικό κόστος και την καταναγκαστική αύξηση της παραγωγικότητας. Το μύθο της ευέλικτης εργασίας χωρίς σύνορα, έρχεται να καταποντίσει η μίσθωση φτηνού εργατικού δυναμικού χωρίς σύνορα. Γιατί για παράδειγμα, κάποιος που δουλεύει στην Ελλάδα ή στην Ινδία για μία μεγάλη εταιρία πληροφορικής δεν αμείβεται με το καθεστώς της έδρας της εταιρίας, αλλά με το καθεστώς που επικρατεί στη χώρα διαμονής του. Σε αυτό το πλαίσιο ο ιδιωτικός χώρος του σπιτιού μας μετατρέπεται σε γραφείο-κάτεργο, δεν υπάρχει τρόπος να διασφαλιστεί το ωράριο εργασίας μας, πρέπει να είμαστε συνεχώς διαθέσιμοι, δεν μπορούμε να απουσιάζουμε για λόγους ασθενείας, δεν μπορούμε να συναναστραφούμε συναδέλφους μας, δε θα τους γνωρίσουμε καν. Οδηγούμαστε λοιπόν σε πλήρη αποξένωση, γεγονός που θα σημάνει το τέλος της όποιας συλλογικοποίησης των αντιστάσεων στους χώρους δουλειάς, της δύναμης που διαθέτουμε όταν είμαστε κοντά μεταξύ μας.

Οπότε η εικόνα της οικιακής θαλπωρής μετατρέπεται απευθείας σε εφιάλτη, σε τσιμεντένιο κλουβί πολυκατοικίας, αφού ουσιαστικά θα πρέπει να δουλεύουμε με 40 πυρετό, με σπασμένα πόδια ενδεχομένως, να βυζαίνουμε και τα μωρά μας ταυτόχρονα, ή να προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε, ακούγοντας τα παιδιά μας να ουρλιάζουνε δικαίως λόγω του υποχρεωτικού εγκλεισμού. Για όσους νομίζουν ότι θα τη σκαπουλάρουνε λόγω έλλειψης τέκνων ή ακραίας διάθεσης για λούφα και άσκοπο σερφάρισμα στο ίντερνετ υπάρχουν και τα software παραγωγικότητας, τα οποία πλέον χρησιμοποιούνται για να παρακολουθούν οποιαδήποτε εργασία εκτελούμε στον υπολογιστή και να μας επαναφέρουν στην τάξη όταν παρααργούμε στην τουαλέτα, ενεργοποιώντας σειρήνες και κόκκινα λαμπάκια που αναβοσβήνουν.

Εν κατακλείδι

Είτε με τη ραψωδική ρητορική της οδύσσειας το 2010, είτε με την πολεμική ρητορική του σήμερα, το αποτέλεσμα για εμάς είναι ένα, η ακραία υποτίμηση των ζωών μας. Ο πόλεμος άλλωστε δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Ακόμη και στον συγκεκριμένο που δε διεξάγεται με βόμβες, το κεφάλαιο σε πολλούς τομείς αβγατίζει, όπως έγινε και στον πρώτο και στο δεύτερο παγκόσμιο. Ο καπιταλισμός δεν ήταν, δεν είναι και δε θα γίνει πότε ανθρωποκεντρικό σύστημα.

Είτε εργαζόμενοι, είτε άνεργοι, είτε συνταξιούχοι, είτε άποροι, είτε άρρωστοι, είτε υγιείς, είτε ζωντανοί, είτε νεκροί, είμαστε γι’ αυτούς μόνο αριθμοί και ποσοστά. Όσοι την προηγούμενη δεκαετία θεώρησαν ότι θα τη γλυτώσουν λουφάζοντας σε μια γωνιά, κάνοντας τους αόρατους, ενώ οι συνάδελφοι από τα διπλανά τους πόστα απολύονταν, όσοι οπαδοί της προτεσταντικής ηθικής θεωρούν ότι θα την παλέψουν γιατί έχουν αποταμιεύσει, όσοι λακέδες, ρουφιάνοι των αφεντικών νομίζουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή και αυτή τη φορά, χαιρετίσματα… η νέα κανονικότητα επιβάλλεται οριζόντια και κάθετα.

Στην παρούσα συγκυρία είναι επιτακτική η ανάγκη να ξανά ορίσουμε τη θέση μας, αποκτώντας τη συνείδηση αυτής. Πρέπει να εξηγήσουμε τις ίδιες μας τις πράξεις. Τί παράγουμε, γιατί το παράγουμε, τί καρπωνόμαστε τελικά από αυτή τη διαδικασία, ποιό το νόημα αυτού του αέναου κύκλου παραγωγής και κατανάλωσης. Χωρίς εμάς κανενός είδους παραγωγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε οι μοναδικοί παραγωγοί του πλούτου και των κερδών τους. Στο χέρι μας είναι το αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν σκλάβοι, μην ορίζοντας την εργατική μας δύναμη, μην ορίζοντας μήτε καν το ίδιο μας το σώμα.

Σκοτώστε τους φτωχούς

 Κοίτα φιλαράκι, πάρτο χαμπάρι. Είτε τα εμβόλια είναι για το καλό σου (που πολύ αμφιβάλω), είτε με κάτι παρενέργειες που θα αντιμετωπίσεις κάποτε, ένα πράγμα είναι καθαρό: Αυτοί και αυτές που θα την πληρώσουν στο τέλος είναι οι φτωχοί και οι φτωχές. Εμείς.

Ως παράδειγμα συμβαίνει στη Δυτική Αττική τις τελευταίες βδομάδες: Χωματερές ανθρώπων επί δεκαετίες. Εκεί μεγάλωσα. 

Αληθινών ανθρώπων, με αληθινές ανάγκες και αληθινές ζωές. Είναι μακρυά; 

Μπα! 

Ετοιμάσου για φριχτή ζωή όσο δεν υπερασπίζεσαι την ίδια τη Ζήση.