Επειδή οι πρόσφυγες-μετανάστες εξαθλιώνονται ΑΚΟΜΗ εγκλωβισμένοι μέσα σε λασπωμένα στρατόπεδα και επειδή τα παιδιά τους ΑΚΟΜΗ δεν έχουν πάει στο σχολείο σας κάνουμε:
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ –ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Η Συνέλευση Ενάντια σε Εγκλεισμούς και Αποκλεισμούς την Κυριακή 31/01 και ώρα 18:30 μ.μ διοργανώνει διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση με θέμα:
«Παιδιά πρόσφυγες στην Ελλάδα: πολιτικές αποκλεισμού στην εκπαίδευση»,
με ομιλητές - τριες εκπαιδευτικούς και νεαρούς/-ές πρόσφυγες. Η επονομαζόμενη «προσφυγική κρίση» αποτελεί στην ουσία μια κρίση υποδοχής και διαχείρισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι πρόσφυγες-μετανάστες γίνονται ορατοί μόνο ως πρόβλημα στο δημόσιο λόγο, ενώ ποινικοποιούνται η διάσωση, η φιλοξενία και η αλληλεγγύη.
Απέναντι στην πολιτική που κατασκευάζει ευάλωτα παιδιά και μεθοδεύει τη διάρρηξη των σχέσεων προσφύγων και μεταναστών με τις τοπικές κοινωνίες, ζητάμε ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην περίθαλψη και σε όλα τα δημόσια αγαθά για όλα τα παιδιά, ανοιχτά σχολεία με δια ζώσης συνεκπαίδευση, και δεν συναινούμε στην κανονικοποίηση της τηλεκπαίδευσης. Για να παρακολουθήσετε την εκδήλωση σε ζωντανή αναμετάδοση ακολουθήστε την σελίδα της Συνέλευσης στο fb: https://www.facebook.com/Συνέλευση-Ενάντια-σε-Εγκλεισμούς-κι-Αποκλεισμούς-105332938233789.
Στη συζήτηση εντός της πλατφόρμας zoom θα μπορέσουν να φιλοξενηθούν τα πρώτα 100 άτομα που θα συνδεθούν στον παρακάτω σύνδεσμο: https://us02web.zoom.us/j/81328912508?pwd=NWJ2VnB3cy9qSC80VlJ3KzFXNldtUT09 Meeting ID: 813 2891 2508 Passcode: 784758 Συνέλευση Ενάντια σε Εγκλεισμούς και Αποκλεισμούς.
Στις 29 Ιανουαρίου τελειώνουν οι φετινές εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum) στο χωριουδάκι που λέγεται Davos (Νταβός). Το μέρος αυτό ίσως κάτι θυμίζει σε παλαιότερες ηλικίες. Όταν, ας πούμε, το χωριουδάκι αυτό στις Ελβετικές Άλπεις επιλέχτηκε ως safe place για να στεγάζει κάθε χρόνο τις εργασίες του WEF. Όταν, ας πούμε κάποιοι/ες από "κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης" κατά κάποιον τρόπο επαίρονταν ότι ανάγκασαν τους ισχυρούς της γης να "απομονωθούν στο Νταβός" χεσμένοι από το φόβο τους...
Οι εργασίες των από πάνω ξεκίνησαν στις 25 του τρέχοντος μήνα. Αυτοί είχαν την καλοσύνη να μας προειδοποιήσουν για όλα τα δεινά που επιφέρει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το κυνήγι του κέρδους, η πανδημία, οι ανεύθυνες ατομικές επιλογές, το λιώσιμο των πάγων, οι πορδές των αγελάδων κι άλλα πολύ ενδιαφέροντα.
Με το συμπάθειο, αλλά θα έπρεπε να ευχαριστήσουν από καρδιάς όσο κόσμο με "καλές προθέσεις" υπερασπίστηκε εξαρχής τα υγειονομιστικά πραξικοπήματα με τη σημαία της "υπεύθυνης πολιτικής στάσης". Αυτής ντε, που έλεγε "θα τα πούμε μετά τον κορονοντουβρουτζά" ή της άλλης της αηδιαστικά αδιάβαστης που αναθεμάτιζε κάθε εργατική κριτική στοιχειοθετώντας από το πουθενά το αμίμητο "ο καπιταλισμός θα φάει τώρα τον εαυτό του". Με τί; Με απαγορεύσεις; Πάνω σε ποιά ανάλυση; Σ' αυτή που δεν καταλαβαίνει τις ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις εις βάρος μας;
Δε βαριέσαι...
Απολαύστε στο βίντεο (ένα από τα πολλά των "αυτοεξορισθέντων" αφεντικών) το μεγαλείο ευαισθησίας για τα δεινά της ανθρωπότητας. Μετά, ας ζητήσουμε όλοι και όλες μαζί περισσότερα περιοριστικά μέτρα, χαμηλότερους μισθούς (ή καθόλου- υπάρχει άλλωστε και η ξεφτίλα του εγγυημένου εισοδήματος), 10ωρη εργασία, πιστοποιητικά εμβολιασμού, ψηφιακό φακέλωμα, παλαμάκια σε μπαλκόνια, ωμή καταδίκη κάθε βίαιου κοινωνικού ξεσπάσματος ως παραστρατημένου.
Μια χαρά περνάει ο καπιταλισμός και μας κάνει πλάκα.
Η μετάφραση αυτού του κειμένου αναδημοσιεύεται από το site redscarves.net (κόκκινα μαντήλια).
Εξηγούν:
Το κείμενο αυτό αποτελεί κεφάλαιο του τεύχους «DISRUPT! – Αντίσταση στην τεχνολογική επίθεση» (DISRUPT! – Widerstand gegen den technologischen Angriff) που εκδόθηκε τον Οκτώβρη του 2017 από την γερμανική ομάδα capulcu. Τα μέλη της capulcu αυτοχαρακτηρίζονται ως τεχνολογικοί ακτιβιστές (hacktivists) που συγκροτήθηκαν ως capulcu το 2013 αποκτώντας αναφορές στις τουρκικές διαμαρτυρίες στην Ινσταμπούλ που διαδραματίζονταν εκείνη την περίοδο και δραστηριοποιούνται έκτοτε μέσα από έντυπα και εκδηλώσεις. Το συγκεκριμένο κείμενο στοχεύει να θίξει το ζήτημα της τεχνολογικής ανεργίας λόγω των αναδιαρθρώσεων της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και για να το κάνει αυτό επιχειρεί και καταφέρνει να παρουσιάσει με σύντομο αλλά περιεκτικό τρόπο ένα πανόραμα των σύγχρονων τάσεων της εκμετάλλευσης της εργασίας – από τα μαζικά εργοστάσια-κάτεργα στην Ασία μέχρι τις πλέον ευέλικτες μορφές απασχόλησης όπως το crowd working και ό,τι αυτές συνεπάγονται. Ασχέτως με την άποψη που μπορεί να έχει (ή να μην έχει) ο καθένας και η καθεμιά για το ζήτημα της τεχνολογικής ανεργίας, ο εύστοχος τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι σύγχρονες τεχνικές των αφεντικών για τον έλεγχο της εργασίας μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες αυτό-αξιολόγησης ήταν για μας αρκετός λόγος για να το μεταφράσουμε και να το μοιραστούμε.
Τίτλος πρωτότυπου: «Zwischen Karoshi und Surplus. Zukunft der Arbeit und Nichtarbeit». Πηγή: capulcu.blackblogs.org
Στο βίντεο βλέπετε εικόνες από την κηδεία του δολοφονημένου από την αστυνομία συνδικαλιστή, κομμουνιστή μετανάστη Σταύρου Κουτόβα. (Steve Katovis). O red Steve δολοφονήθηκε στις 24/1/1930 κι αυτή είναι η ιστορία του.
Γεννήθηκε το 1890 στην Καρίτσα Λάρισας της Θεσσαλίας. Το χωριό του βρισκόταν κοντά στις εκβολές του Πηνειού ποταμού, στην κωμόπολη Στόμιο κι από μικρή ηλικία συνέδεσε τη ζωή του με τη θάλασσα δουλεύοντας μούτσος σε καΐκια στο Αιγαίο και αργότερα ναύτης σε εμπορικά πλοία. Το 1913 βρέθηκε στις ΗΠΑ. Αρχικά στη Νέα Υόρκη και έπειτα στις νότιες πολιτείες, στη Τζόρτζια και στη Νέα Ορλεάνη. Αργότερα εργάστηκε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ξεκίνησε τη συνδικαλιστική του δράση. Το 1921 έλαβε μέρος στη μεγάλη απεργία των Αμερικανών ναυτικών της ακτοπλοΐας. Το ίδιο έτος μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου εργάστηκε για τρία χρόνια ως ταξιτζής. Με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε το συνδικάτο των ταξιτζήδων και αρχίζει να γίνεται γνωστός. Τότε ήταν που απέκτησε το ψευδώνυμο "Red Steve": ο "Κόκκινος Στιβ".
Επιστρέφει στη Νέα Υόρκη για να δουλέψει σε πλοίο. Πράγματι εργάζεται για λίγα χρόνια ως ναυτικός. Είναι πλέον γνωστός συνδικαλιστής και με τη βοήθεια των εργατικών συνδικάτων κάποια στιγμή πιάνει δουλειά στον «Συνεταιριστικό Οίκο των Ενωμένων Εργατών». Την εποχή αυτή μαζί με άλλους Ελληνοαμερικανούς της Ν. Υόρκης συμμετέχει στην ίδρυση της εργατικής λέσχης «Σπάρτακος». Επίσης, αρθρογραφεί στην ομογενειακή εφημερίδα «Εμπρός» και συμμετέχει ενεργά στην οργάνωση «Διεθνής Εργατική Άμυνα». Ο «Κόκκινος Στιβ» γίνεται πασίγνωστος και στη Νέα Υόρκη. Με το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929 οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν συχνά σε απεργίες κι άλλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στις αρχές του 1930 ξεκινά μεγάλη απεργία των εργαζόμενων στα καταστήματα τροφίμων και στις βιομηχανίες, με αιτήματα κυρίως εργασιακά, καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας κλπ. Οι απεργοί περιφρουρούν τους χώρους, ενημερώνοντας τον κόσμο και εμποδίζοντας τους απεργοσπάστες να δουλέψουν. Οι επιχειρηματίες αντιδρούν και μάλιστα το πολυκατάστημα "Miller Market" καταφεύγει στη δικαιοσύνη πετυχαίνοντας δικαστική απόφαση που απαγόρευε στους απεργούς να παρεμποδίζουν τους απεργοσπάστες.
Στις 10 Ιανουαρίου 1930 το Εργατικό Κέντρο Ν. Υόρκης θα διοργανώσει μια μεγάλη συγκέντρωση συμπαράστασης των απεργών με κύριο ομιλητή τον Steve Katovis. Παρά την απαγόρευση της αστυνομίας συγκεντρώνεται πλήθος κόσμου. Ο Σταύρος θα ανέβει στο βήμα, αλλά φυσικά η αστυνομία δε θα τον αφήσει. Ο αστυνομικός Χάρι Κίριτζ ζητά από τον Στιβ να κατεβεί από την εξέδρα. Εκείνος αρνείται και ο αστυνόμος του επιτίθεται με κλομπ. Ακολουθεί συμπλοκή, μεταξύ πολλών ατόμων που ήταν στην ίδια εξέδρα αλλά ο αστυνομικός πυροβολεί μόνο τον Σταύρο. Στη συνέχεια μεταφέρεται τραυματισμένος στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται φρουρούμενος ως τις 24 Ιανουαρίου, οπότε αφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 40 ετών.
Η δολοφονία του Katovis συγκλόνισε τους εργαζόμενους της πόλης. Στην πρόσοψη του Εργατικού Κέντρου αναρτήθηκε ένα τεράστιο πανό, το οποίο καλούσε τους εργάτες να εκδικηθούν τη δολοφονία του ενώ η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Την επόμενη μέρα μια τεράστια διαδήλωση διαμαρτυρίας οργανώθηκε έξω από το δημαρχείο της Ν. Υόρκης.
Στην κηδεία του Κόκκινου Στιβ υπήρξε εντυπωσιακή συνάθροιση λαού, που ξεπερνούσε τα 20.000 άτομα και αυτό σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς.
